07-07-09

To do or not to do

De dag dat ik mijn diploma van het secundair onderwijs behaalde heb ik een diepe zucht gelaten. Een zucht van opluchting. Ik ben bijna nooit graag naar school gegaan: de omgeving noch mijn medeleerlingen bevielen me. En ik leerde niet graag...punt.

Na een sabbat van 6 maanden ben ik (10 jaar geleden intussen) werk gaan zoeken. Dat ging niet van een leien dakje waardoor ik me ging inschrijven in een interimbureau. Al gauw kon ik aan de slag... hamburgers gaan bakken bij MacDonalds. Niet echt mijn droomjob, maar ik had werk. 

Intussen bleef ik wel achter ander werk zoeken en een jaar later kon ik beginnen: een job als bediende bij de personeelsdienst van een Ministerie. Vanaf dat moment had ik het gevoel dat mijn trein écht  vertrokken was. Heel leuke collega's, toch wel boeiend werk... ik ontdekte deze kant van mijn persoonlijkheid en voelde me elk jaar wel een beetje groeien. Ik begon goed te worden in wat ik deed en kleine spoortjes van ambitie kwamen naar voren. 

Ik ging zelfs avondschool volgen en de zin in leren en vooruit gaan laaide in me op. Ik werd een gans anders mens. 

Het ging zelfs zo goed dat ik een paar jaar later gevraagd werd om op het kabinet van de minister te gaan werken. Ik vond sfeer echter belangrijker dan geld en weigerde de functie. 

Jammer, want een jaar later sloot door een Copernicusreorganisatie het ministerie zijn deuren en werden we versluisd naar een ander Ministerie. Weg sfeer, weg leuke collega's. 

Maar niet getreurt: net op dat moment kon ik ergens anders beginnen. Ik had een tijdje daarvoor meegedaan aan een examen en zat in de wervingsreserve. En net op dàt moment had ik de kans daar te gaan werken. 

Nu, 6 jaar later, werk ik daar nog steeds. Het is een leuke, ietwat prestigeuze job waarvan ik nooit gedacht had dat ik, doodgewone arbeiderszoon, zoiets zou kunnen krijgen. De collega's vallen héél goed mee en de werkomstandigheden zijn ronduit ideaal. 

Echter, er komen grijze wolken opzetten, want er zou een eventuele kans bestaan dat mijn dienst binnen x - aantal jaren zou worden opgedoekt. Dit omdat er enkele andere commissies in het leven geroepen zijn die onze bevoegdheden afgenomen hebben.

Een beetje ongerust toch begon ik stilletjes aan uit te kijken naar iets nieuws. Niet makkelijk om (gelet op mijn diploma) iets gelijkaardigs te vinden. 

Tot vandaag... Krijg ik toch geen aanbieding om te komen werken voor zulk een nieuwe commissie. Zelfde arbeidsvoorwaarden als nu, met de mogelijkheid tot beter...

Ideaal toch? En toch twijfel ik... De werksfeer is immers helemaal top hier. Leuke collega's, toffe bazen, niet te veel werkdruk, leuke werkuren, ...

Wat als het me daar niet aanstaat? Of het daar niet zo leuk is als hier? Wat als het hier toch blijft bestaan? Wat als???? 

Al dat twijfelen... ik voel me net een vrouw  ;-) Onbeslist

Tegen morgen moet ik een beslissing genomen hebben... en ik weet het helemaal nog niet... Het zal een korte nacht worden vrees ik...

Luxeprobleem? Wellicht, maar wel van dat soort dat invloed heeft op gans de toekomst! 

 

decoration

14:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, veranderingen |  Facebook |