12-12-09

The running man

Vrijdagavond was het examen notenleer. Zang om meer precies te zijn. Om niet te willen stoefen ga ik niet vermelden dat ik 38/40 had (hehe) Ik zou wel willen melden dat de les een heel verrassend einde kende.

Na de examens vroeg K. me plots of ik geen zin had om mee te gaan naar het toneel die een half uurtje later zou beginnen. Ze zit in het bestuur van een toneelkring en hielp tijdens de pauze aan de bar. 

Al gauw stemde ik toe en voor ik het goed besefte zaten we naast elkaar naar 'Marius' te kijken. Met in de linkerooghoek het gezin van haar zus en met in de rechterooghoek het gezin van haar tante. Neem daar haar vrienden van het toneelgezelschap bij en je zal me wel geloven dat ik ongelofelijk veel ogen in mijn nek voelde :-)

Toen ik haar zei dat ze het na het toneel zal mogen uitleggen over ons (enfin, dat er geen 'ons' is), trok ze haar schouders op. 

Nadat haar werk erop zat zaten we naast elkaar aan de toog en babbelden over koetjes en kalfjes. En plots zag ik de situatie waarin ik me bevond. K., de vrouw waarvan ik een kort tijdje terug had besloten afstand van te nemen, bevond me op enkele centimeters van me. Op haar terrein, tussen haar vrienden. 

En toen, toen had ik plots terug mijn befaamd 'genoeg' gevoel. Ik weet niet vanwaar het komt, maar als ik ergens (alleen) ben, dan krijg ik soms plots een sterk gevoel dat ik daar weg moet, en ik moet de persoon nog tegenkomen die me dan nog kan tegenhouden. En meestal (zoals in deze situatie) wil ik het zelf niet, maar ik kan het op een of andere manier niet helpen. 

Dus plots zei ik: ik ga er eens vandoor, en nog geen tien seconden later stond ik aan de deur en keek ik nog even naar haar, zat ze daar alleen aan de toog en keek niet echt happy. 

Enfin. Gedane zaken nemen geen keer. Maar ik voel me toch freak. Ik vraag me echt af vanwaar dat gevoel komt. 

Maar laat dit de avond niet minder maken. Het was een leuke avond en ik genoot van haar aandacht en haar leefwereld! 

20:18 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: k |  Facebook |

06-08-09

Obsessie en vragen

Is het normaal dat ik zo vaak aan K. denk? Dat ik haar wil bellen? Mailen? Haar stem horen, haar lach. 

Is het een echt gevoel? Of ben ik gewoon bang van de eenzaamheid en creëert mijn geest daarom dat gevoel?

Voelt ze zich ook zo? Of projecteer ik mijn gevoelens op haar? Zou ze ook vaak aan mij denken? Zou ze mij niet meer iets van haar laten weten? Of is ze gewoon heel voorzichtig na alles wat ze al heeft meegemaakt? Zou ze zich ook die vragen stellen?

Tijdens ons vorig telefoongesprek eindigde ze met de zin: 'Tot... tot... ja, tot... later' (en of hier nu een uitroepingsteken of een vraagteken moet achtergeplaatst worden weet ik niet). Ik antwoordde dom: ok, tot later. 

Denk ik te veel na? Misschien beeld ik het me allemaal in. Maar zelfs al is het niet wederzijds, dan nog voel ik die drang haar te zien, te horen. 

Waar eindigt de verliefdheid en begint de obsessie?


23:01 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vragen, obsessie, k |  Facebook |

30-07-09

Beperkte controle

Mijn schild van controle blijkt toch niet echt optimaal te zijn. Ik ben simpelweg niet zo en ben ook niet zinnes om dit veranderen. 

Hoe meer ik er over nadenk en over babbel, te meer besef ik dat ik echt heel veel gevoelens heb voor K. En het feit dat ze me de controle doet verliezen is misschien wel normaal in zulke situatie. 

Ik heb dan ook besloten mijn vorige beslissing niet teniet te doen, maar aan te passen aan wie ik echt ben.  Mijn gevoelens gewoon te volgen, maar op een beheerste manier. Haar op een ludieke, zachte en geduldige manier laten weten dat ik er ben voor haar. 

Mijn eigen leven te leiden, maar haar toe te laten. De onzekerheid toe te laten. Het risico gekwetst te worden toe te laten. Volledig voor haar te kiezen. Halve keuzes maken lijkt niet te werken in de liefde. 

Door mijn eigen leven te leiden de controle te behouden, maar haar toe te laten in dit leven. 

Ik heb er vandaag een lang gesprek over gehad met mijn collega's en er is mij veel duidelijk geworden. Domme dingen die ik gewoon niet door had door mijn gebrek aan ervaring in loversland. Ik ben véééél te vlug willen gaan en had een totaal verkeere opvatting op sommige dingen. 

Hopelijk is het nog niet te laat. Ik ben zinnes om haar volgende week uit te nodigen op een cinemaatje. Op een ludieke manier. En we zullen wel zien wat het wordt. Haar rustig leren kennen. En haar rustig de kans te geven mij te leren kennen. Rustig. Gecontrolleerd. 

De theorie zit er in. Nu nog de praktijk. 

 


14:24 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

28-07-09

Kinderlijke liefde, katers en eenzaamheid

The day after. Gisteren zijn K. en haar kinderen me aan zee komen bezoeken.

De sfeer was al gauw gemoedelijk en optimaal. Zelfs het feit dat ik de spaghetti 7 i.p.v. 4 minuten liet koken en dat de saus eigenlijk ook niet veel soeps was kon de sfeer niet bederven. Samen afwassen terwijl de kinderen speelden, het voelde al gauw heel warm aan. 

Toen begon het te regenen waardoor we een binnenactiviteit zochten. Het werd een bezoek aan het Sea-Life Center in Blankenberge. En toen begon wat niet mocht beginnen: de kinderen kwamen steeds dichter en dichter bij me en voor ik er erg in had hadden de kids hun hart voor me geopend  en werd de sfeer meer om meer famiaal. 

Toen de regen eindelijk de aftocht blies zijn we naar het strand gegaan. Ze wouden percé de zee in. En daar opende ik op mijn beurt m'n hart voor hen. Het was ongeloofelijk. K., haar kinderen en ik. Samen in een 'gezinnelijke', aangename situatie. En hoe meer ik m'n hart voor hen opende, hoe dichter de kinderen kwamen tot die leegte die al een tijdje in m'n hart was helemaal opgevuld was. Het was jaaaren geleden dat ik me zo... goed en vervuld gevoeld heb. 

Maar ik werd door de afstand die K. behield vaak terug naar de realiteit geroepen. Veel kon het me echter niet tegenhouden, ik genoot zo hard van hun aanwezigheid dat ik me volledig liet gaan. Ik was volledig mezelf, helemaal niet nadenkend over de realiteit. Zalig genietend. 

En toen werd het tijd om terug te keren. Doordat de veerboot gestopt was met veren waren we genoodzaakt de wandeling naar de wagen te verlengen met een paar kilometer. Geen senicure met twee kleine kinderen, maar zelfs dat was zalig. Ik droeg de kleinste op mijn arm en ik voelde zo haar kinderlijke, onvoorwaardelijke liefde. Ze sloeg haar armen om me heen en was allerlei dingen tegen me aan het vertellen, terwijl K. en de oudste naast me liepen. Tijdens mijn talrijke gluurmomenten zag ik zelfs een paar keer een glimlach op K. haar snoet. K. wandelt niet graag, was doodop, maar ze gaf geen krimp. Eigenlijk zou ik (vooral dan) graag geweten hebben wat er door haar heen ging. 

Toen ik na het afscheid nemen uiteindelijk met mijn auto alleen naar huis ging genoot ik volop na. Er was leuke muziek die eigenlijk veel te luid stond en ik schreeuwde waarlijk m'n geluk uit. Ik voelde het leven in mijn hart, mijn aderen, elke vezel van mijn lichaam. Ik voelde me alsof ik een ganse tijd had geslapen en eindelijk terug was ontwaakt.

En nu, vandaag weet ik terug niet meer hoe me te voelen. Het is net alsof ik met een kater zit. Vandaag sijpelen haar hints pas door. Besef ik dat het wellicht nooit iets zal worden. Dat het terug stil is. Te stil. Besef ik dat ik gisteren anders moest gereageerd hebben, andere dingen gedaan. Haar meer aandacht had moeten geven. Ik wou het wel, maar ik durfde niet uit angst dat ze nog meer afstand zou nemen. 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik steeds opnieuw zo snel m'n hart open?  Zij kan het beter dan ik... Ik raak er maar niet in. Integendeel, elke toenadering van mijnertwege lijkt te worden afgestraft met een tikkeltje meer afstandelijkheid. 

En toch, toch waren er een paar momenten waar ik door haar schild leek te komen... Enkele seconden kon ik een blik werpen in haar ziel. 

Maar nu weet ik waarom ik me de laatste maanden, zelfs de laatste jaren niet zo goed voel: ik mis een gezin. De warmte van een partner én van kinderen. De drukte, het lawaai, de liefde, de genegenheid, de geborgenheid die je enkel kan krijgen van een volwaardig gezin.

Wetend dat binnen veertien dagen mijn appartement wordt geschreven is nu eigenlijk een zielige gedachte geworden. De bevestiging dat ik alleen in het leven sta en dat dit zelfs de basis van mijn leven aan het worden is. 

Ik kan er nog altijd nauwelijk tegen: de eenzaamheid, het alleen zijn. Mijn hart schreeuwt om liefde. Te krijgen, maar vooral ook om te delen.

Met K. Want desondanks voel ik uitermate veel voor haar. Het klopt gewoon. Vaak maken we elkaars zinnen af. Denken op bepaalde momenten net hetzelfde. Van haar zou ik echt kunnen houden. Ze is één van de heel zeldzame mensen waarmee het écht klikt (of zou kunnen klikken)... Die me écht zou kunnen snappen. Dat ze daarenboven sexy, vrouwelijk en aantrekkelijk is, is uiteraard heel goed meegenomen. 

Hoeveel teleurstellingen en afwijzingen ga ik nog kunnen verdragen? Hoe lang ga ik de eenzaamheid nog kunnen dragen? Wanneer gaat mijn zelfbeeld er helemaal aan zijn? Ik draag mijn lot (wegens geen andere keuze), maar er kruipt toch een kleine angst door mijn aderen. Een angst die mijn ziel soms doet ineenkrimpen en een kilte doorheen mijn hart jaagt. 

 

decoration


10:30 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eenzaamheid, k |  Facebook |

24-07-09

schouwspel

Waarom is het zo moeilijk om lichaam en geest dezelfde taal te laten spreken? Zoals ik weet dat je van roken kanker kan krijgen rook ik lustig verder. Zo weet ik dat K. enkel vriendschap met me wil, maar toch blijft mijn hart op hol slaan als ik bij haar ben of aan haar denk. 

Vorige week hadden we afgesproken om samen een pianostukje te oefenen. Het was wel leuk, maar door kleine nuances liet ze constant blijken van: hier is de lijn en niet verder. Ik kan maar niet doordringen in haar geest, haar hart, haar ziel. Telkens ik iets te dicht kom, een onderwerp aanhaal dat het diepste van haarzelf zou kunnen blootleggen blokkeert ze en gooit ze het gauw over een andere boeg. 

Hoe moet ik dit opnemen? Ze is al vaak gekwetst geweest in haar leven. Ligt het daaraan? Is het gewoon een bescherming? Of ligt het aan mij? Beschouwt ze me als een gewone kennis en wil ze niets meer?

En toch. Dit weekend ga ik naar zee en maandag komt ze me met haar kinderen bezoeken. Zou ze zoiets doen als ze me maar zag als een gewone kennis? Waarschijnlijk wel. En waarschijnlijk neemt ze haar kinderen mee als buffer om niet alleen met me te zijn. Ofwel neemt ze ze gewoon mee om ze ook te laten genieten van een dagje zee. 

Ze heeft me al afgewezen door te zeggen dat 'ze er nog niet klaar voor is'. Toch een typische beleefde afwijzing? Of meent ze het? Waarom spookt ze zo vaak door mijn gedachten, wetende wat ik weet. 

Maar wat weet ik? Er zijn te veel 'zou het?' of 'waarschijnlijk' om het te echt te weten. Of zie ik het gewoonweg niet. Of wil ik het niet zien? Maar ze babbelt er ook niet over. Met geen woord. En ik durf het niet meer ter sprake te brengen. 

Zie ik wat ik wil zien? Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat het vermoeiend is. Op het afmattende af. Misschien wil ik de waarheid helemaal niet weten en moet ik blij zijn met wat het is: vriendschap. 

Is het leven niet als een schouwtoneel? Het zou toch beter (en makkelijker) zijn als iedereen gewoon open en eerlijk is en dat er niemand zou zijn die misbruik zou maken van die openheid en eerlijkheid. 

Er moet heel dringend een handleiding gemaakt worden van de vrouw. 'Vrouwen voor dummy's'. Want zo voel ik me een beetje: een dummy in relaties en vrouwen. 

14:39 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

20-06-09

Vrienschap of liefde

K. heb ik leren kennen op de muziekschool. Je gelooft het of niet, maar tijdens de eerste les, de eerste minuut zaten we naast elkaar en begonnen dadelijk te praten met elkaar. Sindsdien zijn naast elkaar blijven zitten. 

Het klinkt een bakvisverhaal, en misschien is het ook zo, maar K. heeft iets. Iets wat mij héél hard aantrekt. Qua uiterlijk is ze helemaal mijn type, maar ook haar humor is leuk, ik babbel graag met haar en haar karakter interigeert me. Heel hard. 

Intussen hebben we onze ritueeltje. Tijdens de pauze roken we beiden een sigaretje, daarna gaan we een drankje kopen en gaan we ons bij de rest van de groep zetten. Na de les roken we opnieuw ons sigaretje en babbelen we een beetje over koetjes en kalfjes. 

Eigenlijk kan wel gezegd worden dat we, tijdens de notenleerlessen toch, bijna altijd bij elkaar zijn. Wij en de groep. En dat geeft me een heel apart gevoel. 

Maar liefde is er niet. Toch niet van haar kant. Toen ik haar op een weinig discrete manier duidelijk maakte dat ik iets voor haar voelde hield ze de boot af en wist ze me te vertellen 'dat ze nog niet klaar was voor een relatie'. 

Ja, heel veel ervaring in verleidingsland heb ik niet, maar dat dit een beleefde afwijszin is was me wel duidelijk. Ik stuurde haar daarop een mailtje om mijn gevoelens min of meer te duiden en beloofde haar dat ik het begreep en dat ik hoopte dat onze vrienschap hierdoor niet geschaadt was en dat ik het aanvaardde dat de liefde niet wederkerig was.

Vandaag was het echter weer zover. De les was gedaan, en iedereen was al naar huis, maar wij twee zaten op de trappen nog te babbelen met elkaar. En ik voelde me hemels! 

Nu twijfel ik. Ga ik toch verder met haar (kalmpjes aan nu) hart trachten voor me te winnen (met de kans haar vriendschap te verliezen), of kies ik voor het zekere en hou het bij vriendschap?

Intussen iemand al een glazen bol gevonden? (of een manier om duidelijk te begrijpen wat vrouwen écht willen?)

00:42 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: k |  Facebook |