08-07-09

Vrijgezel

Waar ik voor vreesde is aan het gebeuren. Beetje bij beetje word ik meer en meer vrijgezel. Behalve enkele dingen mis ik zelfs geen relatie meer. De eenzaamheid valt de laatste tijd goed te dragen en begin er zelfs van te genieten.

Soms zijn er wel momenten waarop ik bang ben nooit geen relatie meer aan te kunnen. Ik ken genoeg verstokte vrijgezellen wiens karakter zo geworden is dat het nog heel moeilijk is om met iemand samen te leven. 

Immers, als vrijgezel ben je verplicht een soort muur rond je hart te bouwen die je beschermt tegen de eenzaamheid, afwijzingen en 'anders-dan-de-maatschappelijke-norm' zijn. Hierdoor begin je meer op jezelf te rekenen en je eigen wereldje in elkaar te knutselen. Dit maakt het dan ook moeilijk om iemand te vinden die eenzelfde wereldje heeft. 

Soms vraag ik me af hoe het leven van een Brad Pitt zou zijn. Een leven gevuld met hippe vrienden, knappe vrouwen en genoeg geld om van het leven te genieten. 

Ach ja, 't belangrijkste is dat we gezond zijn zeker hé...

16:07 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezaag |  Facebook |

27-05-09

Waste of time

Godverdomse dagen op een godverdomse bol, zo voel ik me vandaag. 

Ik ben altijd al iemand geweest die heel erg met de toekomst bezig is. Plannen maken is één van mijn drijfveren doorheen het leven. Het is een rit zonder einde, altijd is er wel iets om over te dromen. Een eigen huis, de volgende reis, een restaurantbezoekje, een leuke tentoonstelling, een nieuwe computer, ... 

Nu ben ik die drive wat kwijt. Ik merk dat ik me vooral vastklamp aan het appartement dat ik gekocht heb. Maar de lening komt in orde, de keuken is zo goed als gekozen, ik weet al ongeveer welke meubelen ik wil. Nu is het wachten op eind augustus, als de akte verleden wordt. 

En intussen... tja, ik weet het niet. Mijn leven voelt saai en eenzaam aan momenteel.

Ik ben er 31 geworden in april. 15 jaar geleden zag ik iemand van mijn leeftijd nu als oud en wijs. Oud voel ik me, wijs allerminst.

De tijd is voorbijgevlogen. En die gedachte verontrust mij. Ik heb het gevoel dat het leven aan een razend tempo voorbijraast, dat ik het beste moet maken van elke minuut die voorbijtikt, maar dat ik gewoon adem en de dag doorkom.

Het leven lijkt zo'n tijdverspilling nu. Wat in godsnaam loopt een mens hier te doen? En toen bedacht ik mij: eigenlijk is liefde het enigste wat alles de moeite waard maakt. 

Fuck de happy singles. Mottig word ik er van. Want als je bovenstaande durft te prediken, dan word je al gauw aanzien als een zielig iemand die hopeloos op zoek is. Terwijl ik (paradoxaal genoeg) voel eigenlijk nog niet klaar te zijn voor een nieuwe diepe relatie. 

Hoofdpijn krijg ik er van. Heeft er iemand een dafalgan bij? 

 

 

22:19 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezaag, happy single |  Facebook |

18-04-09

Perspectie

 

Wat voor de één belachelijk is, kan voor de andere het belangrijkste zijn wat er is in het leven. Het hangt er allemaal af van hoe je het bekijkt.

En ik vind het vrij zinloos om te discussiëren wie gelijk heeft. Iedereen heeft immers zijn realiteit, zijn werkelijkheid, zijn eigen visie op het leven. Zo is godsdienst voor de ene persoon heel belangrijk terwijl het voor de andere zelfs helemaal niet aanwezig is in zijn leven.

Zo is het te begrijpen dat de vader van een vermoord kind het recht zelf in handen neemt. En toch ook weer niet. Zo zijn er tal van voorbeelden. Het hangt er allemaal van af hoe je het bekijkt.

Het is op de een of andere manier troostend als je je niet goed in je vel voelt, om te zien dat er er ‘erger’ is. En toch heb ik al gehandicapte mensen gelukkiger gezien dan perfect gezonde medemensen.

 Misschien is het aanvaarding. Misschien moet men eerst zijn huidige situatie eerst helemaal aanvaarden vooraleer een mens gelukkig kan worden? En misschien ook niet. Ik kan nu mijn huidige situatie niet aanvaarden, hoe simpel deze ook lijkt te zijn. Ik snap dat er veel erger bestaat. Veel erger. Maar moet een mens zich daarmee troosten?

Bestaan er dan eigenlijk officiële gradaties in ‘erger’ zijn? Is terminaal ziek zijn dan erger dan een pianist die net zijn vinger kwijt is? Is een 9vingerige pianist erger dan iemand die gehandicapt is? En wie bepaald deze rangschikking?  

Tijdens mijn scheiding heb ik honderd maal mogen horen: ‘chance dat er geen kinderen zijn’. Elke keer balde ik mijn vuisten als deze onliner werd bovengehaald. Ja, inderdaad. Geluk dat er geen kinderen zijn, geluk dat er geen gezinsdrama is gebeurd, een geluk dat het nu gebeurd en niet later, een geluk dat er geen geldproblemen zijn, … Wat een geluk allemaal, een mens zou zich schuldig voelen triestig te zijn in deze schijnbare poel van gelukzaligheden.

Perspectie. Iedereen leeft in zijn eigen realiteit en het is soms moeilijk je in te leven in de realiteit van iemand anders. Ja, chronisch ziek zijn is heel erg. Voor iedereen. Een atleet die zijn rug breekt, is ook heel erg. Iemand die zijn hart en dromen in elkaar ziet vallen, dat is ook erg.

Het is allemaal erg. En ook niet. Want eigenlijk zijn we maar een stofje in het heelal.

En zo, zo is er een uitleg voor alles. Maar dit neemt niet weg dat iedereen recht heeft op zijn verdriet, zijn proces, zijn weg, zijn puzzel. En iedereen heeft een eigen weg, een eigen puzzel. 

 

12:37 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: perspectie, gezaag |  Facebook |