07-10-09

Het onbekende

De werken in m'n appartementje geraken stilaan op z'n einde. 't is te zeggen, de muren zijn eindelijk geverfd geraakt. En ik moet zeggen dat het er heel mooi begint uit te zien. 

Maar tegelijkertijd begint er me ook een angst te bekruipen. Hoe meer alles vorm krijgt, hoe meer ik besef dat m'n leven zoals ik het momenteel ken echt wel een ommekeer zal kennen.

Zelf m'n potje koken, m'n kleren wassen, poetsen, zorgen dat de rekeningen betaald geraken (en dat er genoeg geld overblijft om ze kunnen te betalen!)... allemaal dingen die ik wel zie zitten. Bovendien: als ik hulp nodig heb weet ik dat mijn ouders er nog zijn.

Maar het ergste dat zal komen is de stilte. Daar ben ik heel bang voor. Alleen thuiskomen, de moed vinden om me iets klaar te maken, alleen afwassen, in stilte TV-kijken, alleen gaan slapen en opstaan...

Als ik er te veel aan denk overvalt er me een kilte. Een laffe angst dat ik het niet ga aankunnen. Dat ik ga verplicht zijn mijn hart te sluiten, niet meer te denken aan wat ik had (of zou kunnen hebben, of hoe ik vroeger droomde hoe mijn leven er nu zou uitgezien hebben). 

Kortom: ik kijk er wel naar uit, maar toch wel ook met een klein hartje. 
Ach, 't zal wel normaal zijn waarschijnlijk... de bekende angst voor het onbekende... 

16:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eenzaamheid |  Facebook |

25-08-09

Kippen, muizen en andere dieren

Ik voel me zenuwachtig. Als iemand die als een kip zonder kop het leven doorloopt. Niet echt wetend waarheen of hoe je er moet geraken. Wetend wat er nog moet gebeuren, wetend wat me gelukkig maakt, maar helemaal onwetend hoe ik het moet aanpakken. 

Ik voel me moe. Als iemand die 's morgens opstaat en daarna gewoon wacht tot hij 's avonds terug gaat slapen. 

Ik voel me als iemand de ganse dagen plant en 's avonds beseft dat er van die plannen niets in huis is gekomen. 

Ik voel me als een onzichtbare grijze muis die tussen de honderden andere grijze muizen heen en weer loopt zonder echt een doel voor ogen. 

Ik voel me als iemand die hopeloos verkeerd is gereden, naar de wegenkaart kijkt maar er kop noch staart aan krijgt. 

Ik voel me schuldig als ik me zo voel omdat ik weet dat er veel erger is. Dat ik eigenlijk feitenlijk niet het recht heb zo te blijven en te blijven zagen. Maar dan voel ik me terug schuldig dat ik me schuldig voel. 

Eigenlijk voel ik me als iemand die een drijfveer zoekt. Een reden voor dit leven. De benzine in mijn motor. En dat is niet goed. Ik moet onafhankelijk worden. Mijn geluk mag van niemand afhangen. Mijn leven des te minder. 

Hoe pak ik dit aan? Hoe word ik onafhankelijker van liefde? Op welke manier ontdoe ik mij van dit vreselijk gemis van een knuffel, tederheid, een reden om voor te leven? 

Pas op, het klinkt misschien zo, maar ik laat me niet gaan. Elke dag sta ik op, neem en douche en verzorg me. Ik laat nu zelfs een ringbaardje staan om me ouder en ontastbaarder te laten uitschijnen :-)
Ik werk aan m'n appartement en lees allerlei boeken. Maar het valt niet te ontkennen dat het gevoel er is. De ene dag wat luidruchtiger dan de andere. 

12:21 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: frustratie, eenzaamheid |  Facebook |

28-07-09

Kinderlijke liefde, katers en eenzaamheid

The day after. Gisteren zijn K. en haar kinderen me aan zee komen bezoeken.

De sfeer was al gauw gemoedelijk en optimaal. Zelfs het feit dat ik de spaghetti 7 i.p.v. 4 minuten liet koken en dat de saus eigenlijk ook niet veel soeps was kon de sfeer niet bederven. Samen afwassen terwijl de kinderen speelden, het voelde al gauw heel warm aan. 

Toen begon het te regenen waardoor we een binnenactiviteit zochten. Het werd een bezoek aan het Sea-Life Center in Blankenberge. En toen begon wat niet mocht beginnen: de kinderen kwamen steeds dichter en dichter bij me en voor ik er erg in had hadden de kids hun hart voor me geopend  en werd de sfeer meer om meer famiaal. 

Toen de regen eindelijk de aftocht blies zijn we naar het strand gegaan. Ze wouden percé de zee in. En daar opende ik op mijn beurt m'n hart voor hen. Het was ongeloofelijk. K., haar kinderen en ik. Samen in een 'gezinnelijke', aangename situatie. En hoe meer ik m'n hart voor hen opende, hoe dichter de kinderen kwamen tot die leegte die al een tijdje in m'n hart was helemaal opgevuld was. Het was jaaaren geleden dat ik me zo... goed en vervuld gevoeld heb. 

Maar ik werd door de afstand die K. behield vaak terug naar de realiteit geroepen. Veel kon het me echter niet tegenhouden, ik genoot zo hard van hun aanwezigheid dat ik me volledig liet gaan. Ik was volledig mezelf, helemaal niet nadenkend over de realiteit. Zalig genietend. 

En toen werd het tijd om terug te keren. Doordat de veerboot gestopt was met veren waren we genoodzaakt de wandeling naar de wagen te verlengen met een paar kilometer. Geen senicure met twee kleine kinderen, maar zelfs dat was zalig. Ik droeg de kleinste op mijn arm en ik voelde zo haar kinderlijke, onvoorwaardelijke liefde. Ze sloeg haar armen om me heen en was allerlei dingen tegen me aan het vertellen, terwijl K. en de oudste naast me liepen. Tijdens mijn talrijke gluurmomenten zag ik zelfs een paar keer een glimlach op K. haar snoet. K. wandelt niet graag, was doodop, maar ze gaf geen krimp. Eigenlijk zou ik (vooral dan) graag geweten hebben wat er door haar heen ging. 

Toen ik na het afscheid nemen uiteindelijk met mijn auto alleen naar huis ging genoot ik volop na. Er was leuke muziek die eigenlijk veel te luid stond en ik schreeuwde waarlijk m'n geluk uit. Ik voelde het leven in mijn hart, mijn aderen, elke vezel van mijn lichaam. Ik voelde me alsof ik een ganse tijd had geslapen en eindelijk terug was ontwaakt.

En nu, vandaag weet ik terug niet meer hoe me te voelen. Het is net alsof ik met een kater zit. Vandaag sijpelen haar hints pas door. Besef ik dat het wellicht nooit iets zal worden. Dat het terug stil is. Te stil. Besef ik dat ik gisteren anders moest gereageerd hebben, andere dingen gedaan. Haar meer aandacht had moeten geven. Ik wou het wel, maar ik durfde niet uit angst dat ze nog meer afstand zou nemen. 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik steeds opnieuw zo snel m'n hart open?  Zij kan het beter dan ik... Ik raak er maar niet in. Integendeel, elke toenadering van mijnertwege lijkt te worden afgestraft met een tikkeltje meer afstandelijkheid. 

En toch, toch waren er een paar momenten waar ik door haar schild leek te komen... Enkele seconden kon ik een blik werpen in haar ziel. 

Maar nu weet ik waarom ik me de laatste maanden, zelfs de laatste jaren niet zo goed voel: ik mis een gezin. De warmte van een partner én van kinderen. De drukte, het lawaai, de liefde, de genegenheid, de geborgenheid die je enkel kan krijgen van een volwaardig gezin.

Wetend dat binnen veertien dagen mijn appartement wordt geschreven is nu eigenlijk een zielige gedachte geworden. De bevestiging dat ik alleen in het leven sta en dat dit zelfs de basis van mijn leven aan het worden is. 

Ik kan er nog altijd nauwelijk tegen: de eenzaamheid, het alleen zijn. Mijn hart schreeuwt om liefde. Te krijgen, maar vooral ook om te delen.

Met K. Want desondanks voel ik uitermate veel voor haar. Het klopt gewoon. Vaak maken we elkaars zinnen af. Denken op bepaalde momenten net hetzelfde. Van haar zou ik echt kunnen houden. Ze is één van de heel zeldzame mensen waarmee het écht klikt (of zou kunnen klikken)... Die me écht zou kunnen snappen. Dat ze daarenboven sexy, vrouwelijk en aantrekkelijk is, is uiteraard heel goed meegenomen. 

Hoeveel teleurstellingen en afwijzingen ga ik nog kunnen verdragen? Hoe lang ga ik de eenzaamheid nog kunnen dragen? Wanneer gaat mijn zelfbeeld er helemaal aan zijn? Ik draag mijn lot (wegens geen andere keuze), maar er kruipt toch een kleine angst door mijn aderen. Een angst die mijn ziel soms doet ineenkrimpen en een kilte doorheen mijn hart jaagt. 

 

decoration


10:30 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eenzaamheid, k |  Facebook |