07-06-10

Te snel?

Onlangs hoorde ik dat een koppel die pas een klein half jaar samen zijn een huis gekocht hebben. Bij het horen van zulk een verhaal kwam er enkel ongeloof in me op. Hoe kan je nu na zulk een korte periode al beslissen je leven met elkaar te delen en die beslissing dan nog verankeren in de aankoop van een huis? Erg verstandig leek het me niet. 

Tot vandaag. 

Erg verstandig vind ik het nog steeds niet. Een klein half jaar is niet lang genoeg om elkaar echt door en door te kennen. Maar langs de andere kant ken ik genoeg koppels die hun relatie beëindigd zien na zoveel jaren samen te zijn geweest. 

De duur van een relatie doet er volgens mij niet toe om een relatie 'duurzaam' en 'serieus' te noemen. De volwassenheid en de intentie van de partners des te meer. Over mijn volwassenheid ga ik me niet uitspreken, maar over onze intenties ben ik zeker.

Zin om samen een huis te kopen heb ik nog niet. Zin om haar vaak te zien wel. Niet altijd, maar wel heel vaak. Tenminste meer dan anderhalve dag per week. 

Ik ken wel enkele oplossingen, maar ben bang te snel te willen gaan. Een eerlijk gesprek dringt zich misschien op. Maar wellicht moet ik gewoon geduld hebben. 

23:31 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-05-10

High

In mijn termen ben ik lang single geweest. Het was een woelige periode gevuld met een breed gamma aan gevoelens. Om die gevoelens te kunnen beheersen begin je stilaan maar zeker een bepaalde gedachtegang, noem het gerust een schild, te creëren.

En dat helpt. Je creëert zowaar een mini-wereld rondom jou. Maar desalniettemin ondermijnt dit je zelfvertrouwen. Ik ervaar graag mijn zintuigen en miste deze prikkelingen hard. Iemand vasthouden, haar ruiken, voelen. Iemand die je aankijkt, tegen je praat... iemand die van je houdt. 

Je onderdrukt dat gemis wel. En ook dat lukte vrij aardig. 

Maar nu, nu lijkt het alsof het deksel van de pot is. Als we dicht bij elkaar zijn en ik houd haar vast, ik ruik en voel haar, dan voel ik al mijn zintuigen overuren maken. Het brengt me tot rust en geeft me een gevoel dat je waarschijnlijk ook van drugs krijgt. 

Ik voel me opnieuw op en top. Ik voel me mannelijker als ooit tevoren en voel tussen de vlinders en de verliefdheid de testosteron in mijn lichaam gieren. En dat is een heerlijke mix! 

 

decoration


15:26 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-10

Dreaming a dream

Heb je ooit al eens een periode in je leven gehad waarop je je afvraagt of wat er aan het gebeuren is wel realiteit kan zijn? Dat het leven echt wel zo mooi kan zijn?

Ik ben er 32 en nog nooit heb ik verliefdheid zo intens gevoeld als nu. Ik dagdroom om daarna te beseffen dat het allemaal echt aan het gebeuren is. En weet je wat het bijzondere aan heel de zaak is: ik voel uit het diepste van mijn wezen vertrouwen. 

En dat vertrouwen is er niet zomaar. Al een tijdje probeer ik mezelf te boetseren in de man die ik zou willen zijn. En er zijn subtiele dingen die ik met haar deel, of van haar leer kennen en ben al een paar keer heel verbaasd geweest nadat ik ontdekte dat zij eigenlijk de dingen belangrijk vindt die IK (en niet de man die ik zou willen zijn) belangrijk vindt.

En dat, dat voelt heel bijzonder.




22:25 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-05-10

The Cloud

Onlangs was Caroline jarig. Caroline is de prof van notenleer en iemand had haar een ballon gevuld met helium mee. Daarna zei ze: 't is toch belangrijk dat, alhoewel we ouder worden, het kind in ons blijft leven...

I couldn't agree more. En dat kind in mij, dat steekt ook bij mij de laatste tijd meer en meer het hoofd op. Soms tot het ergerlijke toe :-)

Gisteren is D. dus 'komen eten'. Zo zenuwachtig ik was tijdens het boodschappen doen, zo zenuwachtig was ik als ik het eten aan het klaarmaken was. Vooral toen bleek dat er het Peter Goossens gehalte bij mij niet echt riant aanwezig is :-)

Maar al gauw verdween de zenuwachtigheid en maakte ze plaats voor iets anders... Al gauw voelde het eigenlijk op één of andere manier... vertrouwd aan. Het blijft natuurlijk nog wat aftasten, polsen... maar tijdens onze gesprekken blijkt dat we toch heel wat gemeen hebben. Toen ze in mijn armen lag en we stomweg naar de wolken aan het kijken waren voelde ik me de gelukkigste man op aarde. Geen enkel, maar dan ook geen enkel gevoel kon daarboven. Het was net alsof de plaats en de tijd waarin we zaten even onze wereld en onze tijd was. Zelfs al die keren dat mijn buurman luidkeels 'PANIER' naar zijn hond riep kon de sfeer nauwelijks veranderen :-)

De day after: geen kater. Integendeel. 

Maar er zijn ook keerzijdes aan de medaille. Ik heb vandaag vaak aan haar moeten denken. Heel vaak. En ik merk dat zij toch wel het kind in mij terug wakker maakt. Soms betrap ik mezelf op een idiote grijns terwijl ik met iemand aan het babbelen ben, ook al past dat helemaal niet in het gesprek dat gevoerd werd. Zo heb ik vandaag iemand moeten afhalen aan de luchthaven en heb ik twee keer verloren gereden. 'Tiens', zegt die gast in het Engels, 'ik wist niet dat de luchthaven zo ver was'. Ik terug een grijns... :-)

Ik heb nog steeds geen glazen bol en kan de toekomst niet voorspellen. Maar voor het eerst sinds lang heb ik terug vertrouwen. Gedurende één jaar heb ik gevochten om de kader van mijn nieuwe puzzel ineen te knutselen. En nu, nu heb ik het gevoel dat het eerste stukje in het midden gelegd is.  Alea iacta est. ;-)

20:51 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-05-10

Aaaaaarch

Morgen is het zover: dan komt D. voor het eerst op bezoek. Op zich, daar kijk ik enorm naar uit! Haar figuurlijk binnenlaten in mijn habitat, haar opnieuw zien, voelen... Haar beter leren kennen. 

Maar waar ik nu enorm zenuwachtig van wordt is het koken. Ik heb van een collega een receptje gekregen: kip met pesto, een slaatje en dominoaardappeltjes op zuiderse wijze! Relatief simpel om klaar te maken en naar horen zeggen heel lekker. Ben nu net terug van boodschappen doen. Boodschappen doen op 1 mei in de Delhaize, wegens geen andere winkel open. Normaal ga ik naar de Colruyt en gaan winkelen in een plaats die je niet kent, op een feestdag, is dubbel zo stresserend, merk ik nu. 

Plots besefte ik dat ik ook een aperitiefje nodig heb, en een dessertje, en wijn bij het eten, en en en ... Aaaarch :-)

Maar na anderhalf uur de gangen van de Delhaize te hebben doorkruist (om aan de kassa dan te merken dat ik mijn portefuille vergeten had maar dat er gelukkig een vriendin in de buurt was die heeft voorgeschoten) heb ik hopelijk alles gevonden.

Nu mijn appartement proper maken, mijn terras in orde stellen, nog gauw uitzoeken wat ik ga eten vandaag om daarna met mijn zus naar het theater te gaan... Zo veel te doen, zo weinig tijd :-)

Het is lang geleden dat ik me nog zo gevoeld heb. Heel lang geleden. Eigenlijk is het gisteren begonnen. Zij laat niet zo vaak van zich horen, dus ging ik ervan uit dat ze niet graag telefoneerde of zo, maar gisteren kon ik het toch niet laten en heb ik haar gebeld. En voor ik het besefte hingen we een uur aan de telefoon. And ik felt great!

Heb tijdens dat telefoongesprek wel beseft dat ik het niet zo makkelijk meer heb om mezelf zo maar bloot te geven. Ik blokkeerde soms en flanste het eerste eruit wat in mijn hoofd kwam, ook al was dat niet helemaal oprecht. Moet ik echt aan werken, want ook al begrijp ik mezelf dat ik wat angst heb me dadelijk helemaal open te stellen wil ik ook niet beginnen liegen of anders overkomen dan hoe ik in werkelijkheid ben.

Maar kom, ik geniet nu volop van het moment en kijk reikhalzend uit naar morgen!

Opvallend trouwens hoe groen de bomen zijn deze lente, hoe alles anders ruikt en hoeveel mooier muziek is nu! :-)

12:10 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-10-09

Blij?

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken

Ik dank de sterren en de maan

dat iedereen die komt en gaat

de diepste sporen nalaat, behalve jij.

Dat jij mijn deuren, dicht of open

steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.

Kussen onder straatlantaarns

en samen dwalen door de regen.

Wéér verliefd zijn, wéér verliezen,

bijna sterven van verdriet.

Dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.

Ik kijk bepaald niet uit naar je.

Neem de tijd als je dat wilt.

Wacht een maand, wacht een jaar,

de eeuwigheid en één seconde meer...

Maar kom, voor ik m'n ogen sluit.

 

(Ignmar Heytre)

21:56 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gedicht |  Facebook |

06-08-09

Obsessie en vragen

Is het normaal dat ik zo vaak aan K. denk? Dat ik haar wil bellen? Mailen? Haar stem horen, haar lach. 

Is het een echt gevoel? Of ben ik gewoon bang van de eenzaamheid en creëert mijn geest daarom dat gevoel?

Voelt ze zich ook zo? Of projecteer ik mijn gevoelens op haar? Zou ze ook vaak aan mij denken? Zou ze mij niet meer iets van haar laten weten? Of is ze gewoon heel voorzichtig na alles wat ze al heeft meegemaakt? Zou ze zich ook die vragen stellen?

Tijdens ons vorig telefoongesprek eindigde ze met de zin: 'Tot... tot... ja, tot... later' (en of hier nu een uitroepingsteken of een vraagteken moet achtergeplaatst worden weet ik niet). Ik antwoordde dom: ok, tot later. 

Denk ik te veel na? Misschien beeld ik het me allemaal in. Maar zelfs al is het niet wederzijds, dan nog voel ik die drang haar te zien, te horen. 

Waar eindigt de verliefdheid en begint de obsessie?


23:01 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vragen, obsessie, k |  Facebook |