30-07-09

Beperkte controle

Mijn schild van controle blijkt toch niet echt optimaal te zijn. Ik ben simpelweg niet zo en ben ook niet zinnes om dit veranderen. 

Hoe meer ik er over nadenk en over babbel, te meer besef ik dat ik echt heel veel gevoelens heb voor K. En het feit dat ze me de controle doet verliezen is misschien wel normaal in zulke situatie. 

Ik heb dan ook besloten mijn vorige beslissing niet teniet te doen, maar aan te passen aan wie ik echt ben.  Mijn gevoelens gewoon te volgen, maar op een beheerste manier. Haar op een ludieke, zachte en geduldige manier laten weten dat ik er ben voor haar. 

Mijn eigen leven te leiden, maar haar toe te laten. De onzekerheid toe te laten. Het risico gekwetst te worden toe te laten. Volledig voor haar te kiezen. Halve keuzes maken lijkt niet te werken in de liefde. 

Door mijn eigen leven te leiden de controle te behouden, maar haar toe te laten in dit leven. 

Ik heb er vandaag een lang gesprek over gehad met mijn collega's en er is mij veel duidelijk geworden. Domme dingen die ik gewoon niet door had door mijn gebrek aan ervaring in loversland. Ik ben véééél te vlug willen gaan en had een totaal verkeere opvatting op sommige dingen. 

Hopelijk is het nog niet te laat. Ik ben zinnes om haar volgende week uit te nodigen op een cinemaatje. Op een ludieke manier. En we zullen wel zien wat het wordt. Haar rustig leren kennen. En haar rustig de kans te geven mij te leren kennen. Rustig. Gecontrolleerd. 

De theorie zit er in. Nu nog de praktijk. 

 


14:24 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

28-07-09

Een schild van controle

Ik heb nooit begrepen waarom mensen zich anders voordoen als dat ze zijn. Dat men zijn ware ik verbergt achter een masker van leugens. Zijn ware gevoelens wegsteekt en eigenlijk een soort alter ego creëert. Waarom zou je dat doen? Dat speelt uiteindelijk toch enkel in je nadeel?

Ik ben er nu 31 en ik heb het begrepen, al weet ik niet zeker of dat wel een goede zaak is. 

De laatste tijd ga ik kapot aan oningeloste verlangens en verwachtingen. Sinds mijn scheiding blijkt mijn droom enkel verder en verder weg te gaan. Hoe meer ik naar de liefde snak, hoe eenzamer ik wordt. Mijn ziel sterft af door de speelbal die het geworden is. Die ik het laten worden heb. 

Dit moet stoppen. Nu! Ik ga er letterlijk aan kapot: een depressie begint zich te vormen en ik heb helemaal geen zin mij daaraan over te geven. Neen, niet met mij. Ik moet terug de controle winnen over mijn lichaam, mijn geest, mijn toekomst. 

Jammer genoeg heb ik geen controle over liefde. Jammer genoeg kan ik datgene naar wat ik verlang niet bouwen of bevelen hier te komen. Ik kan wel mezelf veranderen. Tonen wat ik waard ben. Mijn eigen wereld creeëren die ik volledig onder controle heb. 

Een wereld zonder verwachtingen die ik persoonlijk niet kan waarmaken. Een wereld waarin ik bepaal wat er gebeurd. Een wereld waarin ik sterker wordt en met een strenge toegangsbeperking. Eindelijk.

Een schild van controle. Omdat het moet.

23:09 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beschermen, schild |  Facebook |

Kinderlijke liefde, katers en eenzaamheid

The day after. Gisteren zijn K. en haar kinderen me aan zee komen bezoeken.

De sfeer was al gauw gemoedelijk en optimaal. Zelfs het feit dat ik de spaghetti 7 i.p.v. 4 minuten liet koken en dat de saus eigenlijk ook niet veel soeps was kon de sfeer niet bederven. Samen afwassen terwijl de kinderen speelden, het voelde al gauw heel warm aan. 

Toen begon het te regenen waardoor we een binnenactiviteit zochten. Het werd een bezoek aan het Sea-Life Center in Blankenberge. En toen begon wat niet mocht beginnen: de kinderen kwamen steeds dichter en dichter bij me en voor ik er erg in had hadden de kids hun hart voor me geopend  en werd de sfeer meer om meer famiaal. 

Toen de regen eindelijk de aftocht blies zijn we naar het strand gegaan. Ze wouden percé de zee in. En daar opende ik op mijn beurt m'n hart voor hen. Het was ongeloofelijk. K., haar kinderen en ik. Samen in een 'gezinnelijke', aangename situatie. En hoe meer ik m'n hart voor hen opende, hoe dichter de kinderen kwamen tot die leegte die al een tijdje in m'n hart was helemaal opgevuld was. Het was jaaaren geleden dat ik me zo... goed en vervuld gevoeld heb. 

Maar ik werd door de afstand die K. behield vaak terug naar de realiteit geroepen. Veel kon het me echter niet tegenhouden, ik genoot zo hard van hun aanwezigheid dat ik me volledig liet gaan. Ik was volledig mezelf, helemaal niet nadenkend over de realiteit. Zalig genietend. 

En toen werd het tijd om terug te keren. Doordat de veerboot gestopt was met veren waren we genoodzaakt de wandeling naar de wagen te verlengen met een paar kilometer. Geen senicure met twee kleine kinderen, maar zelfs dat was zalig. Ik droeg de kleinste op mijn arm en ik voelde zo haar kinderlijke, onvoorwaardelijke liefde. Ze sloeg haar armen om me heen en was allerlei dingen tegen me aan het vertellen, terwijl K. en de oudste naast me liepen. Tijdens mijn talrijke gluurmomenten zag ik zelfs een paar keer een glimlach op K. haar snoet. K. wandelt niet graag, was doodop, maar ze gaf geen krimp. Eigenlijk zou ik (vooral dan) graag geweten hebben wat er door haar heen ging. 

Toen ik na het afscheid nemen uiteindelijk met mijn auto alleen naar huis ging genoot ik volop na. Er was leuke muziek die eigenlijk veel te luid stond en ik schreeuwde waarlijk m'n geluk uit. Ik voelde het leven in mijn hart, mijn aderen, elke vezel van mijn lichaam. Ik voelde me alsof ik een ganse tijd had geslapen en eindelijk terug was ontwaakt.

En nu, vandaag weet ik terug niet meer hoe me te voelen. Het is net alsof ik met een kater zit. Vandaag sijpelen haar hints pas door. Besef ik dat het wellicht nooit iets zal worden. Dat het terug stil is. Te stil. Besef ik dat ik gisteren anders moest gereageerd hebben, andere dingen gedaan. Haar meer aandacht had moeten geven. Ik wou het wel, maar ik durfde niet uit angst dat ze nog meer afstand zou nemen. 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik steeds opnieuw zo snel m'n hart open?  Zij kan het beter dan ik... Ik raak er maar niet in. Integendeel, elke toenadering van mijnertwege lijkt te worden afgestraft met een tikkeltje meer afstandelijkheid. 

En toch, toch waren er een paar momenten waar ik door haar schild leek te komen... Enkele seconden kon ik een blik werpen in haar ziel. 

Maar nu weet ik waarom ik me de laatste maanden, zelfs de laatste jaren niet zo goed voel: ik mis een gezin. De warmte van een partner én van kinderen. De drukte, het lawaai, de liefde, de genegenheid, de geborgenheid die je enkel kan krijgen van een volwaardig gezin.

Wetend dat binnen veertien dagen mijn appartement wordt geschreven is nu eigenlijk een zielige gedachte geworden. De bevestiging dat ik alleen in het leven sta en dat dit zelfs de basis van mijn leven aan het worden is. 

Ik kan er nog altijd nauwelijk tegen: de eenzaamheid, het alleen zijn. Mijn hart schreeuwt om liefde. Te krijgen, maar vooral ook om te delen.

Met K. Want desondanks voel ik uitermate veel voor haar. Het klopt gewoon. Vaak maken we elkaars zinnen af. Denken op bepaalde momenten net hetzelfde. Van haar zou ik echt kunnen houden. Ze is één van de heel zeldzame mensen waarmee het écht klikt (of zou kunnen klikken)... Die me écht zou kunnen snappen. Dat ze daarenboven sexy, vrouwelijk en aantrekkelijk is, is uiteraard heel goed meegenomen. 

Hoeveel teleurstellingen en afwijzingen ga ik nog kunnen verdragen? Hoe lang ga ik de eenzaamheid nog kunnen dragen? Wanneer gaat mijn zelfbeeld er helemaal aan zijn? Ik draag mijn lot (wegens geen andere keuze), maar er kruipt toch een kleine angst door mijn aderen. Een angst die mijn ziel soms doet ineenkrimpen en een kilte doorheen mijn hart jaagt. 

 

decoration


10:30 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eenzaamheid, k |  Facebook |

24-07-09

schouwspel

Waarom is het zo moeilijk om lichaam en geest dezelfde taal te laten spreken? Zoals ik weet dat je van roken kanker kan krijgen rook ik lustig verder. Zo weet ik dat K. enkel vriendschap met me wil, maar toch blijft mijn hart op hol slaan als ik bij haar ben of aan haar denk. 

Vorige week hadden we afgesproken om samen een pianostukje te oefenen. Het was wel leuk, maar door kleine nuances liet ze constant blijken van: hier is de lijn en niet verder. Ik kan maar niet doordringen in haar geest, haar hart, haar ziel. Telkens ik iets te dicht kom, een onderwerp aanhaal dat het diepste van haarzelf zou kunnen blootleggen blokkeert ze en gooit ze het gauw over een andere boeg. 

Hoe moet ik dit opnemen? Ze is al vaak gekwetst geweest in haar leven. Ligt het daaraan? Is het gewoon een bescherming? Of ligt het aan mij? Beschouwt ze me als een gewone kennis en wil ze niets meer?

En toch. Dit weekend ga ik naar zee en maandag komt ze me met haar kinderen bezoeken. Zou ze zoiets doen als ze me maar zag als een gewone kennis? Waarschijnlijk wel. En waarschijnlijk neemt ze haar kinderen mee als buffer om niet alleen met me te zijn. Ofwel neemt ze ze gewoon mee om ze ook te laten genieten van een dagje zee. 

Ze heeft me al afgewezen door te zeggen dat 'ze er nog niet klaar voor is'. Toch een typische beleefde afwijzing? Of meent ze het? Waarom spookt ze zo vaak door mijn gedachten, wetende wat ik weet. 

Maar wat weet ik? Er zijn te veel 'zou het?' of 'waarschijnlijk' om het te echt te weten. Of zie ik het gewoonweg niet. Of wil ik het niet zien? Maar ze babbelt er ook niet over. Met geen woord. En ik durf het niet meer ter sprake te brengen. 

Zie ik wat ik wil zien? Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat het vermoeiend is. Op het afmattende af. Misschien wil ik de waarheid helemaal niet weten en moet ik blij zijn met wat het is: vriendschap. 

Is het leven niet als een schouwtoneel? Het zou toch beter (en makkelijker) zijn als iedereen gewoon open en eerlijk is en dat er niemand zou zijn die misbruik zou maken van die openheid en eerlijkheid. 

Er moet heel dringend een handleiding gemaakt worden van de vrouw. 'Vrouwen voor dummy's'. Want zo voel ik me een beetje: een dummy in relaties en vrouwen. 

14:39 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

20-06-09

Vrienschap of liefde

K. heb ik leren kennen op de muziekschool. Je gelooft het of niet, maar tijdens de eerste les, de eerste minuut zaten we naast elkaar en begonnen dadelijk te praten met elkaar. Sindsdien zijn naast elkaar blijven zitten. 

Het klinkt een bakvisverhaal, en misschien is het ook zo, maar K. heeft iets. Iets wat mij héél hard aantrekt. Qua uiterlijk is ze helemaal mijn type, maar ook haar humor is leuk, ik babbel graag met haar en haar karakter interigeert me. Heel hard. 

Intussen hebben we onze ritueeltje. Tijdens de pauze roken we beiden een sigaretje, daarna gaan we een drankje kopen en gaan we ons bij de rest van de groep zetten. Na de les roken we opnieuw ons sigaretje en babbelen we een beetje over koetjes en kalfjes. 

Eigenlijk kan wel gezegd worden dat we, tijdens de notenleerlessen toch, bijna altijd bij elkaar zijn. Wij en de groep. En dat geeft me een heel apart gevoel. 

Maar liefde is er niet. Toch niet van haar kant. Toen ik haar op een weinig discrete manier duidelijk maakte dat ik iets voor haar voelde hield ze de boot af en wist ze me te vertellen 'dat ze nog niet klaar was voor een relatie'. 

Ja, heel veel ervaring in verleidingsland heb ik niet, maar dat dit een beleefde afwijszin is was me wel duidelijk. Ik stuurde haar daarop een mailtje om mijn gevoelens min of meer te duiden en beloofde haar dat ik het begreep en dat ik hoopte dat onze vrienschap hierdoor niet geschaadt was en dat ik het aanvaardde dat de liefde niet wederkerig was.

Vandaag was het echter weer zover. De les was gedaan, en iedereen was al naar huis, maar wij twee zaten op de trappen nog te babbelen met elkaar. En ik voelde me hemels! 

Nu twijfel ik. Ga ik toch verder met haar (kalmpjes aan nu) hart trachten voor me te winnen (met de kans haar vriendschap te verliezen), of kies ik voor het zekere en hou het bij vriendschap?

Intussen iemand al een glazen bol gevonden? (of een manier om duidelijk te begrijpen wat vrouwen écht willen?)

00:42 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: k |  Facebook |

27-05-09

Waste of time

Godverdomse dagen op een godverdomse bol, zo voel ik me vandaag. 

Ik ben altijd al iemand geweest die heel erg met de toekomst bezig is. Plannen maken is één van mijn drijfveren doorheen het leven. Het is een rit zonder einde, altijd is er wel iets om over te dromen. Een eigen huis, de volgende reis, een restaurantbezoekje, een leuke tentoonstelling, een nieuwe computer, ... 

Nu ben ik die drive wat kwijt. Ik merk dat ik me vooral vastklamp aan het appartement dat ik gekocht heb. Maar de lening komt in orde, de keuken is zo goed als gekozen, ik weet al ongeveer welke meubelen ik wil. Nu is het wachten op eind augustus, als de akte verleden wordt. 

En intussen... tja, ik weet het niet. Mijn leven voelt saai en eenzaam aan momenteel.

Ik ben er 31 geworden in april. 15 jaar geleden zag ik iemand van mijn leeftijd nu als oud en wijs. Oud voel ik me, wijs allerminst.

De tijd is voorbijgevlogen. En die gedachte verontrust mij. Ik heb het gevoel dat het leven aan een razend tempo voorbijraast, dat ik het beste moet maken van elke minuut die voorbijtikt, maar dat ik gewoon adem en de dag doorkom.

Het leven lijkt zo'n tijdverspilling nu. Wat in godsnaam loopt een mens hier te doen? En toen bedacht ik mij: eigenlijk is liefde het enigste wat alles de moeite waard maakt. 

Fuck de happy singles. Mottig word ik er van. Want als je bovenstaande durft te prediken, dan word je al gauw aanzien als een zielig iemand die hopeloos op zoek is. Terwijl ik (paradoxaal genoeg) voel eigenlijk nog niet klaar te zijn voor een nieuwe diepe relatie. 

Hoofdpijn krijg ik er van. Heeft er iemand een dafalgan bij? 

 

 

22:19 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezaag, happy single |  Facebook |

03-05-09

Zij

Gisteren ben ik weggeweest met een aantal collega's. Het deed deugd. Veel deugd. Ze zagen dat ik er een beetje door zat en hebben me omringd met hun aandacht. En het is een heel leuke avond geworden.

De DJ was er gans zijn Nederlandstalige collectie aan het doorjagen, toen plots 'Zij' van Marco Borsato door de luidsprekers kwam. Eigenlijk voor het eerst kon dit liedje mij bekoren. Wat een mooie tekst. Wat een mooie bezinging van de liefde. Zo wil ik me ook voelen. Dat is ook (onder andere) wat ik zoek in de liefde.

Ik geef het toe: overgeromantiseerd en vooral naïf.. maar naïviteit kan ook heel leuk en warm zijn... !  

 

de blik in haar ogen
verandert de kleur van mijn dag
't is niet te geloven
van zwart als ze boos is
tot blauwer dan blauw als ze lacht

de zon hangt voortdurend verliefd om haar heen
en de maan laat haar nooit een seconde alleen
een woord van haar lippen
kan telkens weer wonderen doen
't is niet te voorspellen
soms klinkt ze als onweer
en soms als een zonnig seizoen

maar hoe hard het ook vriest
ze is zo weer ontdooid
zolang ze bij mij is verveel ik me nooit
want zij

zij is de zon en de maan voor mij
zij heeft het beste van allebei
zo mysterieus
en zo warm tegelijk
en ze doet iets met mij
ze is vrij
vrij om te gaan maar ze blijft bij mij

zij is de eb en de vloed erbij
ze is onweerstaanbaar
ze zegt me gewoon wat ze vindt
een vrouw en een kind
ze is wind en windstilte
en zij
zij hoort bij mij
en zij opent een wereld voor mij

zij is de zon op mijn huid en de regen
wind mee en wind tegen
zij zit in alles voor mij
ze maakt me blij
zij houdt me vast maakt me vrij
zij is er altijd
zij maakt me deel van haar grote geheel
zij is de betere helft
van mij
zij...

14:50 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |