10-06-09

Moet er nog zand zijn?

I'm nothing like what I'd like to be 
I'm nothing much I know it's true 
I lack the style and the pedigree 
And my chances are so few 

That look you give that guy 
I wanna see 
Looking right at me 
If I could be that guy 
Instead of me 
I'd give you all I got 

 


21:43 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Uiterlijk vs innerlijk

Onlangs bekeek ik mezelf in de spiegel en ben ik beginnen staren naar mezelf. Niet om mezelf te bewonderen, maar wel omdat ik de bemerking maakte dat mijn uiterlijk niet overeenkomt met mijn innerlijk, mijn karakter.

Tja, zelfs nu ik het schrijf klinkt het nog vrij belachelijk, maar toch was dat gevoel heel sterk aanwezig. Ik voelde me net vrij vrolijk en zelfzeker, zat vol met plannen, en toen ik mezelf zag, dan was ik daar helemaal niet tevreden over, dat klopte niet met hoe ik me op dat moment voelde.

Misschien heb ik een te laag zelfbeeld? Maar ik voelde me eigenlijk wel vrij zelfzeker op dat moment, dus dat kan het niet echt zijn denk ik.

 


21:32 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

spiri

Om even verder te gaan op het onderwerp 'geloof'.

Eigenlijk heb ik lang getwijfeld of ik een opportunistische katholiek was, of een agnost. Dit om de simpele reden dat geloof eigenlijk een grotere invloed heeft op mijn leven dan dat ik wil toegeven.

Maar ik vind mezelf helemaal niet in de katholiek leer. Eigenlijk vind ik mezelf niet terug in eender welke godsdienst.

Toen ik iemand heb leren kennen die veel met spiritualiteit bezig was heb ik mezelf daarin wat verdiept. En ja hoor, eindelijk had ik iets gevonden waarin me terugvond. Het is een leer die, heel simplistisch gezegd, vooral zegt dat JIJZELF belangrijk bent en dat er niet één God bestaat, maar wel verschillende energiën. Wel, daar was ik het helemaal mee eens.

Inderdaad geloof ik dat God in onszelf zit en dat we eerst onszelf helemaal moeten leren kennen, bewust moeten worden van onze geest, rust moeten vinden in onszelf en er dan... ja, dat dan alles anders kan worden. Niet in de zin van rijker worden of meer geluk hebben in het leven, maar dat een mens dan de wereld anders bekijkt en geluk in zichzelf vindt.

Tot op het moment dat ik daar dieper en dieper in ging en meer mensen met dezelfde ideeën ontmoette.

15:49 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wonderen en geheimen

Als het om geloof en religie aankomt ben ik nogal paradoxaal. Ik bedoel, ik zou nooit een leven kunnen leiden waarin geloof een belangrijke plaats bezit.

Héél zenuwachtig word ik van mensen die (in mijn ogen) extreem gelovig zijn, te pas en te onpas hun Bijbelkennis etaleren (alleszins als dat meer dan één keer per dag/blogpost gebeurt Onschuldig) en denken dat ze 'hoger' of 'belangrijker' zijn dan de ongelovige heidenen, dat ze meer weten en dat hun leven dieper is dan dat van anderen. 

En toch, toch fascineert het me. Maar dan meer de reden achter het geloof: waarom geloven mensen? waarom zijn de Godsdiensten ontstaan en beïnvloedt het miljoenen levens overal te wereld? Wat bestaat er nu echt en wat is er maar beeldspraak? En waarom hebben zoveel mensen überhaupt het geloof nodig om te kunnen functioneren?

Ik persoonlijk ben een waar agnost. Ik geloof dat er dingen kunnen bestaan die onverklaarbaar zijn, die zelfs 'bovenmenselijk' zijn, maar ik wil toch overal eerst wat meer uitleg bij en bekijk alles nogal sceptisch. Ik ge er niet dadelijk van uit dat het iets met religie te maken heeft of dat het een wonder of 'de toorn van God' betreft. 

Want ik merk dat gelovigen nogal heftig zijn. Ze vrezen een hogere macht en lijken gans hun leven op wonderen te wachten. Of erger: sommigen lijken te verwachten dat zij recht hebben op een paar wonderen, enkel en alleen omdat ze gelovig zijn. 

Ik vrees bijna niets (behalve ziekte) of niemand (behalve mezelf soms). Alleszins geen hogere macht. En wonderen verwacht ik helemaal niet. Of toch wel. 

Er is een passage in de Bijbel die voor mij belangrijk is:  En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen”. (Genesis 1:26; vergelijk 9:6)

Uiteraard geloof ik niet dat God de mens geschapen heeft. Ik begrijp zelfs niet dat er discussie kan bestaan over de evolutietheorie. Maar volgens mij is bovenstaand citaat toch de basis, ook al is het met beeldspraak uitgedrukt: elke mens is zijn eigen God en kan zijn eigen wonderen verichten. Het zit hem allemaal in je gedachten. Zijn je gedachten negatief en destructief, dan zal je leven ook zo zijn. Zijn ze daarentegen positief en sterk, dan zal dit ook je leven beïnvloeden. Ben je op zoek naar wonderen, dan kan elke dag een nieuw wonder zijn. Ben je op zoek naar negativiteit, dan zal je dat voelen en meemaken. 

En om de één of andere bizare reden is de mens eerder negatief ingesteld, zal hij vooral het slechte zien. Of ben ik het die dat denk en het daarom ook zie?

Ach, nog een voordeel van agnost te zijn: je hoeft niet té veel te denken. Want hoe meer je over deze zaken nadenkt, hoe meer vragen je tracht op te lossen, hoe meer vragen er bijkomen. 

En eigenlijk wel jammer, ik zou ze heel graag weten, de geheimen van het leven...

 

decoration

11:28 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geloof |  Facebook |

07-06-09

Op café

Gisteren ben ik naar het huwelijk geweest van een achternicht van me. K.  K. zijn 23-24 jaar en zijn in het huwelijksbootje gestapt. Mooi, leuk, romantisch.

Lekker tafelen tot middernacht, wanneer de openingsdans ingezet werd. Vraag me niet meer welk liedje het was: ik weet het niet meer. Niet dat ik al dronken was - hooguit wat in de wind - maar alhoewel ik het wel romantisch vind, hecht ik er maar bitter weinig belang aan. 

En toen begon het dansfeest. De DJ bakte er niets van, maar dat deerde mij niet. Ik kan niet dansen, maar ik trok het me niet aan. Ik had zin om te dansen. Het dansfeest duurde voor mij tot 5u15. De eerste vogeltjes begonnen al opnieuw te zingen toen mijn klop kwam. De muziek, die nog steeds hetzelfde niveau aanhield, begon danig op mijn zenuwen te nemen, de mensen met wie ik het meeste contact had die avond waren al een poosje naar huis en ik wou weg. 

Mijn zus, die met mij meereed na een half uur zagen zover gekregen dat ze eindelijk in mijn auto stapte en hup, het was waar eens voorbij. 

Toen is mij eigenlijk nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen 'plakker' ben. Mijn zussen en hun partners zijn wel zo. Meestal sluiten zij de plaatsen af die ze aandoen. Ik kan dat niet. Heel zenuwachtig word ik ervan als ik moe begin te worden en de gesprekken heel idioot beginnen te worden. Ik hou ook wel van zwanzen, heel erg zelf, maar er zijn grenzen :)

Als ik merk dat mijn gesprekspartners dronken beginnen worden en onzin beginnen uit te slaan, dan stopt er voor mij iets. En zeker als ik een hechte emotionele band heb met deze mensen. 

Dus gauw naar huis en slapen, om een paar uurtjes later terug op te staan om te gaan stemmen. 

Mijn stem uitgebracht om dan te constateren dat mijn ouders met buren richting volkscafé verhuisden. 

Ga je niet mee? Vroegen ze. Geen haar aan mijn hoofd die er ook maar aan dacht. Ik ben net 12 uur uitgeweest, mijn hoofd bonzde nog na van de muziek en emoties en het laatste waar ik zin in had was om opnieuw in de rook, alcohol, lawaai en zwanzerij te zitten. En zeker samen met een groepje senioren. 

Toen mijn ouders om 15u00 terugkwamen zei mijn ma vrolijk: waarom kom jij nooit eens op café hier in het dorp? Je zou eindelijk eens wat volk leren kennen van in hier in de buurt! 

Die simpele zin heeft me eigenlijk aan het denken gezet. Eigenlijk hou ik er helemaal niet van om a) op café te zitten, laat staat een volkscafé (niet dat dit te min is, ik hou er gewoon niet van) en om b) leutig te zwanzen, te roken en te drinken. 

Maar ze heeft wel gelijk, die moeder van me. Het is toch niet normaal dat ik, een vrijgezelle man van 31 lentes, er niet van hou contacten te leggen met andere mensen? Het sociale dier uit te hangen en gewoon een paar potten te nemen tussen leeftijdsgenoten? Misschien is 'ze' daar wel? Hier voor mijn PC ga ik ze alleszins niet vinden. 

Maar ik hou er echt niet van. Ik kan bovendien niet zwanzen en met een vreemde, of iemand waarmee ik geen emotionele band heb, babbelen over koetjes en kalfjes. Niet nu. Niet nu ik belangrijkere zaken te doen heb zoals... mijn liefde vinden? 

't is moeilijk uit te leggen. Als ik een relatie heb kan ik dat veel beter, maar als ik vrijgezel ben, dan voelt dat allemaal zo... zielig aan... op de een of andere manier. Ik kan helemaal niet uitleggen waarom... Misschien ontbreek ik iets? Ben ik lichtjes autistisch? 

Alleszins: ik hou er van om naar een gezellige taverne te gaan, een terrasje te doen om er een lekker streek- of abdijbiertje te proeven, maar om naar een bruin volkscafé te trekken, en zeker na een heel korte nacht en een feestgedoe van 12u00... Nee dank je... Dan nog liever alleen voor de PC. 

decoration

 

 

16:34 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-06-09

Iets anders

decorationIk ben het mezelf wel verplicht: het schrijven van toch wel een iets positievere post.

Als ik mijn laatste posts lees lijkt het wel alsof ik de meest depressieve mens op aarde ben, maar niets in minder waar. Enfin, er hangen wel enige donkere wolken boven mijn geest, maar ik zie nog steeds de zon.

't Is gewoon op de dagen dat ik deze zon minder goed zie dat ik nood heb om dit af te schrijven en het in de wereld te gooien. Dagen dat ik de zon wél zie, dan voel ik me sterk genoeg de wereld zelf aan te kunnen en heb ik geen nood aan deze toch wel therapeutische blog.

De wereld zelf aankunnen. Tjonge, 't klinkt wel arrogant, maar zo begin ik me meer en meer te voelen. Al waar ik vroeger er niet tegen kon alleen te zijn, merk ik dat ik helemaal geen contacten meer zoek. Integendeel. 't Lijkt erop dat ik momenteel vooral de negatieve dingen van een relatie zie.

Behalve voor eentje. K. is speciaal. We zitten in dezelfde cursus en telkens ik haar zie springt m'n hart toch wel een klopje of twee over. Eerst overompelt ze me met haar schooonheid, daarna bezorgt ze me de finale klap met haar uitstraling en haar warmte.

Maar het blijkt niet echt wederzijds te zijn, waardoor ik ervoor gekozen heb haar toch niet te willen verliezen als vriend en mijn gevoelens niet meer te delen met haar. Deze toch niet. Heel jammer, al die beperkingen en gevoelens dat dit met zich meebrengt, maar liever dat dan haar helemaal kwijt te zijn.

Ach ja, alles gebeurd met een reden vertelt men wel. Ik ben ervan overtuigt dat deze situatie niet anders is.

Trouwens, een waarzegster heeft onlangs tegen mijn moeder gezegd  dat ik iemand ging vinden die jonger was dan ik én 1 baby heeft. We gaan samen héél gelukkig worden. Alstublieft, zo maar eventjes op een plateau voorgeschoteldl: Eén mooie, liefdevolle toekomst.

Nu gewoon nog wachten tot ze passeert, want van een tijdstip spreken ze natuurlijk nooit, de lolbroeken.

Ach ja, wachten is iets waar ik intussen goed ben in geworden. Ik heb onlangs een appartement gekocht en er moeten 1001 dingen gedaan worden. Keuken bestellen, nutsvoorzieningen aansluiten, verf kiezen, administratie aangaande de verlaging van de B.T.W. aanvragen, lening in orde brengen, schuldsaldoverzekering kiezen, ....

Allemaal dingen waar ik afhankelijk voor ben van derden. En die blijken niet zo gehaast te zijn als ik, want niets lijkt vooruit te gaan!
Maar er is nog tijd blijkt...

Tja, geduld is een schone deugd zeggen ze hé...
Of zoals Phil Bosmans het ooit zei: "Humor en geduld zijn de kamelen waarmee je door alle woestijnen kunt gaan."

15:43 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geduld, allerlei |  Facebook |

25-05-09

Het zwakke geslacht

decorationIk heb het even opgezocht: in België zijn er iets meer mannen dan vrouwen. En alhoewel dat verschil eigenlijk nog goed meevalt lijkt het erop dat er voor elke vrijgezelle vrouw 3 vrijgezelle mannen zijn. 

Ik geef het toe: ik heb een profieltje gemaakt op rendez-vous, zoals ik dat in het verleden reeds een paar keer gedaan heb. Het is nu al een paar dagen geleden en, in tegenstelling tot vroeger, steekt het me al tegen. Ik voel me iemand die, samen met tientallen anderen, wanhopig smeekt om de aandacht van dezelfde vrouw.

En ik wou even testen of dat inderdaad zo was en maakte een vrouwelijk profiel aan. Geen foto, bitter weinig informatie en al gauw ontving ik berichtjes, pop-ups, bezoekers dat het een lieve lust was.

Waar is het fout gelopen met de man? Knipogen

In de 'echte' wereld is het toch ook zo? Als mannen gezelschap zoeken moeten ze enerzijds een som geld investeren om drankjes te trakteren, hun uiterste best doen om te charmeren om dan, als je eens héél veel geluk hebt, een date te versieren.

Nu heb ik de indruk dat, als vrouwen zin hebben in gezelschap, ze zich enkel aan de bar moeten tentoonstellen en dat ze niet alleen een ganse avond gratis drinken, maar dat ze dan ook nog op een kritische wijze het gezelschap van haar keuze kan uitkiezen.

Jaloers? Ik? Neeuh...

22:46 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |