30-07-09

Haatsmurf

Daarnet met de ouders gaan eten in een restaurant vol gezinnen en kinderen. 

Ik haat gezinnen. Ik haat kinderen. Ik haat ze allemaal.

Voila. 

 

decoration

20:22 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-07-09

Metrosexueel

Tijdens een avondje uit met mijn zus ben ik al eens benaderd geweest door een man die me wou verleiden. Ietwat geschockt waarom hij en niet zij toenadering zocht bij mij zei m'n zus doodleuk: jama, je hebt ook een kleine vrouwelijke, zachte uitstraling. 

Wat? Ik? Ik geef toe, ik hou niet van voetbal (en ik geef het toe, ik ben eigenlijk helemaal niet sportief ingesteld), ik zie het nut niet in van je macho te gedragen (waarom in godsnaam je anders gedragen dan hoe je bent) en toon mijn gevoelens vrij makkelijk. En ok, misschien wel té makkelijk. En ja, ik ben niet de stoere, brede en zware man die ik misschien wel zou willen dat ik ben. Maar dat ik een vrouwelijke uitstraling blijk te hebben, daar was ik toch even niet goed van. 

Maar goed, de tijd verstrijkt tot gisteren mijn beste vriend doodleuk zei dat ik er 'metrosexueel' uitzag. Tilt. Opnieuw? Ja, gaat hij verder, zoals David Beckham, maar minder knap. Dubbele tilt... 

En inderdaad, als ik mezelf vergelijk met andere mannen straal ik iets uit wat ik moeilijk kan definiëren... Eigenlijk komt het er op neer dat ik er (en opgepast, hier komt het verboden woord) 'braaf' uitzie. 

En inderdaad, soms kijk ik in de spiegel en wat ik zie komt niet altijd overeen met hoe ik me voel. 

Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik een personal coach onder de arm neem die me wat kledij en stijladvies kan geven. 

18:52 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: metrosexueel |  Facebook |

10-07-09

shhht

Ik weet niet wat het is, maar de laatste tijd heb ik een grote behoefte aan stilte. Eigenlijk helemaal in contrast met vroeger, toen er wel altijd een TV of radio moest opstaan als ik alleen was. 

Ik heb het vooral vorige week ontdekt. Toen ben ik met mijn zus een weekendje naar De Haan ben geweest. Er waren stiltes en ik had de indruk dat mijn zus daar niet tegen kon: ze begon alle onderwerpen aan te halen om toch maar iets te zeggen. Ik werd er eigenlijk alleen maar zenuwachtig van. Op de duur antwoordde ik haar zelfs niet meer (wat haar dan weer zenuwachtig maakte :-)

Als twee mensen bij elkaar zijn, dan moeten stiltes toch kunnen? Alhoewel er ook 'pijnlijke' stiltes bestaan, hoeft dat niet bij elke stilte zo te zijn. Ik vind het ook wel leuk om met twee of meerdere mensen gewoon eventjes stil te genieten van de omgeving en van het moment...

Hoogstwaarschijnlijk is dit nu gewoon een fase in mijn leven, want vroeger had ik dat helemaal niet. Toen ik met mijn partner iets ging eten of drinken was er altijd wel iets te vertellen.

Maar nu zit ik blijkbaar in de stille periode. Shhht!

 

 

11:14 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: stilte |  Facebook |

08-07-09

Vrijgezel

Waar ik voor vreesde is aan het gebeuren. Beetje bij beetje word ik meer en meer vrijgezel. Behalve enkele dingen mis ik zelfs geen relatie meer. De eenzaamheid valt de laatste tijd goed te dragen en begin er zelfs van te genieten.

Soms zijn er wel momenten waarop ik bang ben nooit geen relatie meer aan te kunnen. Ik ken genoeg verstokte vrijgezellen wiens karakter zo geworden is dat het nog heel moeilijk is om met iemand samen te leven. 

Immers, als vrijgezel ben je verplicht een soort muur rond je hart te bouwen die je beschermt tegen de eenzaamheid, afwijzingen en 'anders-dan-de-maatschappelijke-norm' zijn. Hierdoor begin je meer op jezelf te rekenen en je eigen wereldje in elkaar te knutselen. Dit maakt het dan ook moeilijk om iemand te vinden die eenzelfde wereldje heeft. 

Soms vraag ik me af hoe het leven van een Brad Pitt zou zijn. Een leven gevuld met hippe vrienden, knappe vrouwen en genoeg geld om van het leven te genieten. 

Ach ja, 't belangrijkste is dat we gezond zijn zeker hé...

16:07 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezaag |  Facebook |

07-07-09

To do or not to do

De dag dat ik mijn diploma van het secundair onderwijs behaalde heb ik een diepe zucht gelaten. Een zucht van opluchting. Ik ben bijna nooit graag naar school gegaan: de omgeving noch mijn medeleerlingen bevielen me. En ik leerde niet graag...punt.

Na een sabbat van 6 maanden ben ik (10 jaar geleden intussen) werk gaan zoeken. Dat ging niet van een leien dakje waardoor ik me ging inschrijven in een interimbureau. Al gauw kon ik aan de slag... hamburgers gaan bakken bij MacDonalds. Niet echt mijn droomjob, maar ik had werk. 

Intussen bleef ik wel achter ander werk zoeken en een jaar later kon ik beginnen: een job als bediende bij de personeelsdienst van een Ministerie. Vanaf dat moment had ik het gevoel dat mijn trein écht  vertrokken was. Heel leuke collega's, toch wel boeiend werk... ik ontdekte deze kant van mijn persoonlijkheid en voelde me elk jaar wel een beetje groeien. Ik begon goed te worden in wat ik deed en kleine spoortjes van ambitie kwamen naar voren. 

Ik ging zelfs avondschool volgen en de zin in leren en vooruit gaan laaide in me op. Ik werd een gans anders mens. 

Het ging zelfs zo goed dat ik een paar jaar later gevraagd werd om op het kabinet van de minister te gaan werken. Ik vond sfeer echter belangrijker dan geld en weigerde de functie. 

Jammer, want een jaar later sloot door een Copernicusreorganisatie het ministerie zijn deuren en werden we versluisd naar een ander Ministerie. Weg sfeer, weg leuke collega's. 

Maar niet getreurt: net op dat moment kon ik ergens anders beginnen. Ik had een tijdje daarvoor meegedaan aan een examen en zat in de wervingsreserve. En net op dàt moment had ik de kans daar te gaan werken. 

Nu, 6 jaar later, werk ik daar nog steeds. Het is een leuke, ietwat prestigeuze job waarvan ik nooit gedacht had dat ik, doodgewone arbeiderszoon, zoiets zou kunnen krijgen. De collega's vallen héél goed mee en de werkomstandigheden zijn ronduit ideaal. 

Echter, er komen grijze wolken opzetten, want er zou een eventuele kans bestaan dat mijn dienst binnen x - aantal jaren zou worden opgedoekt. Dit omdat er enkele andere commissies in het leven geroepen zijn die onze bevoegdheden afgenomen hebben.

Een beetje ongerust toch begon ik stilletjes aan uit te kijken naar iets nieuws. Niet makkelijk om (gelet op mijn diploma) iets gelijkaardigs te vinden. 

Tot vandaag... Krijg ik toch geen aanbieding om te komen werken voor zulk een nieuwe commissie. Zelfde arbeidsvoorwaarden als nu, met de mogelijkheid tot beter...

Ideaal toch? En toch twijfel ik... De werksfeer is immers helemaal top hier. Leuke collega's, toffe bazen, niet te veel werkdruk, leuke werkuren, ...

Wat als het me daar niet aanstaat? Of het daar niet zo leuk is als hier? Wat als het hier toch blijft bestaan? Wat als???? 

Al dat twijfelen... ik voel me net een vrouw  ;-) Onbeslist

Tegen morgen moet ik een beslissing genomen hebben... en ik weet het helemaal nog niet... Het zal een korte nacht worden vrees ik...

Luxeprobleem? Wellicht, maar wel van dat soort dat invloed heeft op gans de toekomst! 

 

decoration

14:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, veranderingen |  Facebook |

16-06-09

Meerpersoonlijkheidssyndroom

Het is net alsof er twee ikken zijn in mijn hoofd. En het verschil tussen die twee wordt steeds groter en groter. 

De ene 'ik' is de goede, de constructieve, de analytische. Die analyseert een situatie, overweegt de mogelijkheden en maakt de beste oplossing. Hij maakt samenvattingen van gebeurtenissen, maakt linken met gekende gelijkaardige situaties en maakt op basis hiervan een net advies dat moet opgevolgd worden om een beoogt resultaat te bereiken. 

De andere 'ik' is de slechte, de destructieve, de zielige. Die hoort en begrijpt de goede 'ik', maar kan het niet aan. Die zou liever in een hoekje kruipen en zich verstoppen. Alles wat gebeurd word in het negatieve getrokken. Het lijkt er wel op dat het hoe depressiever, hoe beter is. Het is die 'ik' die niet moedig genoeg is de adviezen en besluiten van de goede 'ik' te aanvaarden en uit te voeren. Hij durft niet(s). 

De laatste dagen lijk ik heen en weer gesleurd te worden. De ene moment heeft de goede 'ik' de bovenhand, de andere de slechte. De ene moment kan ik in mijn ukkie gans de wereld aan, vijf minuten later kan ik met moeite mezelf aan. 

Vermoeiend is het om het gevoel te hebben meer achteruit dan vooruit te gaan in het leven. Te beseffen dat ik eerst dingen moet verwerken, een plaats geven, vooraleer ik echt vooruit kan gaan. 

Want ik wil vooruitgaan! Nu! 

Zucht. Ik vraag me af wat Freud hiervan zou zeggen. Er zijn alleszins kosten aan mij vrees ik :-)

20:08 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gek |  Facebook |

13-06-09

Eenzaamheid

Eenzaamheid is momenteel het grootste monster waartegen ik moet vechten.

De laatste dagen moet ik terug heel hard aan N. denken. Ons huwelijk is nu ongeveer al 3,5 jaar gedaan en toch heb ik er nog heel levende herinneringen aan. Te levendig. Soms voel ik terug heel exact het gevoel dat ik toen had. Heel soms ruik ik zelfs de geuren nog van dat moment. 

En ik weet niet zeker hoe het komt dat ik nu plots terug geplaagd wordt met deze mooie herinneringen. Ze doen pijn als ze vervagen, als ik besef dat het voorbij is. Komt dit omdat ik nog steeds van N. hou? Of komt het omdat ik single ben en me eenzaam voel? 

Want die eenzaamheid is moordend. Of neen, het vooruitzicht van de eenzaamheid is nog erger. Eigenlijk kan ik best met mezelf leven: ik ben al vaak verbaasd geweest hoe goed je jezelf leert kennen in de eenzaamheid. 

Maar ik ben iemand die toekomstgericht is. En als ik mijn levenslijn uitteken, of mijn toekomst vooruitzie in functie van mijn huidg leven, dan zie ik een kluizenaarsbestaan. En dat, dat beangstigd me zo erg, dat ik soms voel dat ik het leven niet meer aankan. Want alhoewel ik dus wel degelijk even, enkele maanden, misschien wel een jaar alleen kan zijn, kan ik met moeite de moed opbrengen het idee te verdragen alleen te zijn voor de rest van m'n leven. 

O, wees niet zielig, morgen al kan gans je leven veranderen. Je bent nog jong, er kan nog van alles gebeuren. Tja, het type-antwoord dat ik krijg als ik deze gevoelens vertel aan anderen. Tja, inderdaad, globaal gezien is het misschien ook zo. Maar ik, ik ben anders. Ik ben niet echt een fotomodel te noemen, heb bijna geen zelfvertrouwen, ben geen sociaal beest die vlot contacten maakt...

Gisteren was nog een perfect voorbeeld hiervan. Het was receptie op de muziekschool en onze notenleerklas stond bij elkaar... te staan.. er werd bijna niets gezegd. En als er gebabbeld werd, dan waren dat gesprekken met de persoon naast jou. Bon, ik stond er dus maar te staan en plots kreeg ik mijn fameuze 'beu' en wou ik weg. OK, de receptie heeft dus 10 minuten geduurd voor mij. 

Resultaat: bijna geen verdere contacten gemaakt met klasgenoten (stel je voor dat ik vrienden zou bijmaken) en bijna geen contact gehad met K., die toch veel voor me betekent. 

Bij het naar huis gaan bedacht ik dat ik toch minstens een half uurtje had moeten blijven. En toen dacht ik deze pessimistische gedachte: zucht, als ik blijf wie ik nu ben, ga ik nooit iemand vinden. 

En terwijl ik dit hier opschrijf voel ik bijna schaamte dat ik zo'n depressieve, zelfs zielige gedachtes heb. 

Wanneer ga ik eens volwassen worden? Sterker worden? Ophouden met zielig doen? Zucht...

 

10:57 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |