12-12-09

The running man

Vrijdagavond was het examen notenleer. Zang om meer precies te zijn. Om niet te willen stoefen ga ik niet vermelden dat ik 38/40 had (hehe) Ik zou wel willen melden dat de les een heel verrassend einde kende.

Na de examens vroeg K. me plots of ik geen zin had om mee te gaan naar het toneel die een half uurtje later zou beginnen. Ze zit in het bestuur van een toneelkring en hielp tijdens de pauze aan de bar. 

Al gauw stemde ik toe en voor ik het goed besefte zaten we naast elkaar naar 'Marius' te kijken. Met in de linkerooghoek het gezin van haar zus en met in de rechterooghoek het gezin van haar tante. Neem daar haar vrienden van het toneelgezelschap bij en je zal me wel geloven dat ik ongelofelijk veel ogen in mijn nek voelde :-)

Toen ik haar zei dat ze het na het toneel zal mogen uitleggen over ons (enfin, dat er geen 'ons' is), trok ze haar schouders op. 

Nadat haar werk erop zat zaten we naast elkaar aan de toog en babbelden over koetjes en kalfjes. En plots zag ik de situatie waarin ik me bevond. K., de vrouw waarvan ik een kort tijdje terug had besloten afstand van te nemen, bevond me op enkele centimeters van me. Op haar terrein, tussen haar vrienden. 

En toen, toen had ik plots terug mijn befaamd 'genoeg' gevoel. Ik weet niet vanwaar het komt, maar als ik ergens (alleen) ben, dan krijg ik soms plots een sterk gevoel dat ik daar weg moet, en ik moet de persoon nog tegenkomen die me dan nog kan tegenhouden. En meestal (zoals in deze situatie) wil ik het zelf niet, maar ik kan het op een of andere manier niet helpen. 

Dus plots zei ik: ik ga er eens vandoor, en nog geen tien seconden later stond ik aan de deur en keek ik nog even naar haar, zat ze daar alleen aan de toog en keek niet echt happy. 

Enfin. Gedane zaken nemen geen keer. Maar ik voel me toch freak. Ik vraag me echt af vanwaar dat gevoel komt. 

Maar laat dit de avond niet minder maken. Het was een leuke avond en ik genoot van haar aandacht en haar leefwereld! 

20:18 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: k |  Facebook |

26-11-09

Stijn en de sterren

Onlangs was het terug van Stijn en de sterren. Een programma waar ik met grote bewondering kan naar kijken en nog dagen over nafilosoferen. Stijn Meuris legt op heel leuke en boeiende manier uit hoe het heelal min of meer werkt. 

Ik ben altijd al in de ban geweest van het heelal. Begrippen als oneindigheid, tijd, ruimte en materie zijn zo moeilijk te vatten dat het me heel erg prikkelt. En Stijn kan het op zo'n manier vertellen dat ik dadelijk zin krijg om een sterrenkijker te gaan kopen. 

Tijdens de vorige aflevering was er een episode waarin hij vertelde dat alles rond elkaar draait. De manen rond de planeten, de planeten rond de zon (= een zonnestelsel). Er zijn miljarden verschillende zonnestelsels die op hun beurt ook rond elkaar draaien (= een melkwegstelsel). Er dat melkwegstelsel draait op haar beurt ook rond. Ha ja. (dat er dan ook nog eens miljarden melkwegstelsels zijn is hier niet ter kwestie, maar toch ook heel indrukwekkend)

Maar als je het de andere kant bekijkt, dus kleiner in plaats van dat grootse, dan blijk ook daar alles rond te draaien. Een molecule, waar men vroeger vanuit ging dat dit het kleinste deeltje was dat er bestond blijkt nu te bestaan uit atomen, neutronen en protonen. Het fijne weet ik er ook niet meer van, maar ook die ieniemienie kleine dingen blijken een kern te hebben waarrond dingen draaien. 

Straf toch!? De laatste dagen slaat mijn fantasie over deze dingen op hol. En het laat me relativeren, zien hoe klein we eigenlijk zijn. 

Maar doodrelativeren mag natuurlijk ook niet. 't is daarom niet minder belangrijk om gelukkig te zijn in het leven. Maar het doet af toe eens stil te staan bij die dingen vind ik. 

Maar het doet me ook aan minder gecompliceerde denken (zie onderstaand filmpje). Opgelet: 't is niet omdat het niet gecompliceerd is dat je er ook geen koppijn van kan krijgen. Maar 't is zo fout dat het leuk is :-)

 


20:41 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-09

Got it?

Waar ik voor vreesde is aan het gebeuren: ik begin het vrijgezellenleven te aanvaarden... en weet je... ik begin er zelfs van te genieten. 

Vorige week was ik met mijn ouders naar een 'eeting' geweest. De nonkel van mijn ex-vrouw was daar ook en kwam ons goedendag zeggen. Plots zij hij: 'awel jong, hebt gij nu nog altijd niemand? Ge moet niet te lang meer wachten want ge wordt er ook niet jonger op hé'. 

Mijn eerste reactie was: kloothommel. Maar toen ik thuis was bedacht ik dat mijn leven me eigenlijk wel bevalt nu. Tuurlijk mis ik iets. En soms is dat gemis wat groter, soms zelfs heel groot. Maar er zijn ook heel veel voordelen in mijn leven gekomen. Op sommige gebieden is mijn leven zelf verrijkt. 

Dus aan al diegenen die 'compassie' met mij hebben: don't! 

13:16 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-10-09

Bloggen als therapie

Ik zat daarnet een beetje te grasduinen door de verschillende blogs en plots ontdekte is dat heel veel mensen hun blog gebruiken om dingen van zich af te schrijven. 

Want veelal blijken bloggers mensen te zijn die in een periode van hun leven zitten waarin dingen niet echt draaien zoals het zou moeten. Mijn gegrasduin leidde me immers van de ene singleblog naar de andere, met hier en daar enkele blogs waarin trotse sportievelingen hun prestaties neerpennen. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook (vooral) de reacties gelezen heb op bepaalde posts en de link heb gevolgd van de mensen die er een reactie hebben achtergelaten. En aangezien mijn blog een 'singleblog' heeft mijn reactie-achterlande-bezoekers meestal ook zulk een blog die dan op zijn beurt ook bezoekers heeft enzo enzo...
Op zich wel leuk... het zijn vooral zulke blogs die ik leuk en interessant vind om te lezen. 

Maar toch bedacht ik me hoeveel er eigenlijk zijn en hoe goed het is dat bloggen een soort troost kan zijn in het soms wel eenzame bestaan van een single. 

Een plaatsje waar je zonder al te veel gêne je gevoelens kan vertellen. Want face it: het single leven zit nog steeds vol cliché's en taboes. Zoals ik al eerder vertelde heb ik de indruk dat je niet openbaar mag vertellen dat er eenzame momenten zijn. Momenten waarop het echt niet gaat. Want als je het zegt, dan krijg je reacties van 'dat begrijp ik toch niet hoor... ga dan eens op vakantie of zo... leuk toch, single zijn, kan je doen wat je wil'. Zucht... ja... reuze hoor... 

Enfin: leve blogland en vooral... leve de singleblogs! :) 

15:06 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-10-09

Het onbekende

De werken in m'n appartementje geraken stilaan op z'n einde. 't is te zeggen, de muren zijn eindelijk geverfd geraakt. En ik moet zeggen dat het er heel mooi begint uit te zien. 

Maar tegelijkertijd begint er me ook een angst te bekruipen. Hoe meer alles vorm krijgt, hoe meer ik besef dat m'n leven zoals ik het momenteel ken echt wel een ommekeer zal kennen.

Zelf m'n potje koken, m'n kleren wassen, poetsen, zorgen dat de rekeningen betaald geraken (en dat er genoeg geld overblijft om ze kunnen te betalen!)... allemaal dingen die ik wel zie zitten. Bovendien: als ik hulp nodig heb weet ik dat mijn ouders er nog zijn.

Maar het ergste dat zal komen is de stilte. Daar ben ik heel bang voor. Alleen thuiskomen, de moed vinden om me iets klaar te maken, alleen afwassen, in stilte TV-kijken, alleen gaan slapen en opstaan...

Als ik er te veel aan denk overvalt er me een kilte. Een laffe angst dat ik het niet ga aankunnen. Dat ik ga verplicht zijn mijn hart te sluiten, niet meer te denken aan wat ik had (of zou kunnen hebben, of hoe ik vroeger droomde hoe mijn leven er nu zou uitgezien hebben). 

Kortom: ik kijk er wel naar uit, maar toch wel ook met een klein hartje. 
Ach, 't zal wel normaal zijn waarschijnlijk... de bekende angst voor het onbekende... 

16:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eenzaamheid |  Facebook |

11-09-09

Een alles-of-niets-kop

'Je ziet eruit als een gehaaide advocaat'. Dat zinnetje heb ik al een paar keer mogen horen. Helemaal onterecht vind ik, want zo voel ik het zelf helemaal niet aan. 

En ik denk dat deze uitstraling maakt dat mensen raad vragen aan mij. Geen emotionele raad, maar wel zakelijke. 

Eigenlijk ken ik drie groepen mensen hieromtrent. 

De eerste groep bekijkt me alsof ik meer ben dan zij. Ofwel voel ik enig venijn in hun blikken en zinnen ofwel vragen ze me raad. En als ik dan raad geef, maar de zaken draaien anders uit, dan is het net alsof er ik-weet-niet wat gebeurd is.

De tweede groep bekijkt me zoals ik ben. Enkel de mensen die het dichtst bij staan doen dat. Ik ben een gewone jongen van om de hoek. Niet dom, maar ook niet bijzonder intellectueel. Heel gewoon eigenlijk. 

De derde groep bekijkt me dan net het tegenovergestelde als de eerste groep. De respecteren me helemaal niet en drijven zelfs de spot met me. 

Lang heb ik nagedacht waarom de tweede groep zo klein is in vergelijking met groep 1 en 3. En ik denk de oplossing gevonden te hebben. Ik denk dat ik een alles of niets uitstraling heb. Mensen die enkel uitgaan van de eerste indruk (en/of niet de moeite doen mij echt te leren kennen) moeten me... of moeten me helemaal niet. 

En dan vraag ik me af: doe ik dat zelf ook? Mensen beoordelen zonder ze echt te kennen?

decoration

14:26 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: oordelen |  Facebook |

31-08-09

Hokus Pokus

Een mens wiens leven loopt zoals hij het voor ogen heeft leeft op een gans andere manier als een mens wiens leven... nu ja, niet zo loopt. 

Als alles meezit geniet je van het leven, van elkaar, van de kleine dinges des leven.

Als alles wat meer tegenzit ga je je plots meer interesseren in alternatieve dingen. Zoals waarzeggerij bijvoorbeeld. Want natuurlijk wil je weten wanneer het dal waarin je zit eindelijk achter je zal liggen en natuurlijk wil je weten wat er achter die ellendig lange bocht van je levensweg op je wacht. 

Zo ben ik vorige week bij 'Annie' geweest. Annie is een spirituele vrouw die aan 'channeling' doet en, voor mij het meest interessante, de toekomst kan voorspellen met de kaarten. 

Voor € 50 wist ze me te vertellen dat alles in orde ging komen. Als dat geen goed gespendeerd geld was! :-)

Ze wist me ook te vertellen dat ik binnenkort iemand ging tegenkomen op de trein op weg naar het werk en dat dit de vrouw van mijn leven gaat zijn. Alstublieft. Zo maar eventjes op een gewone namiddag op een bordje voorgeschoteld: een prachtig toekomstvooruitzicht. Want ook met mijn werk en mijn appartement gaat alles perfect gaan. Zelfs gans mijn familie gaat een gouden tijd tegemoet. 

Ontkurk de champagneflessen! Weet je wat: ik zal ze al koudzetten. Ontkurken zal pas gebeuren als de voorspelling effectief uitkomt. 

Hoe lang blijft een champagnefles eigenlijk goed in de koelkast? 

decoration

12:57 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |