03-05-10

The Cloud

Onlangs was Caroline jarig. Caroline is de prof van notenleer en iemand had haar een ballon gevuld met helium mee. Daarna zei ze: 't is toch belangrijk dat, alhoewel we ouder worden, het kind in ons blijft leven...

I couldn't agree more. En dat kind in mij, dat steekt ook bij mij de laatste tijd meer en meer het hoofd op. Soms tot het ergerlijke toe :-)

Gisteren is D. dus 'komen eten'. Zo zenuwachtig ik was tijdens het boodschappen doen, zo zenuwachtig was ik als ik het eten aan het klaarmaken was. Vooral toen bleek dat er het Peter Goossens gehalte bij mij niet echt riant aanwezig is :-)

Maar al gauw verdween de zenuwachtigheid en maakte ze plaats voor iets anders... Al gauw voelde het eigenlijk op één of andere manier... vertrouwd aan. Het blijft natuurlijk nog wat aftasten, polsen... maar tijdens onze gesprekken blijkt dat we toch heel wat gemeen hebben. Toen ze in mijn armen lag en we stomweg naar de wolken aan het kijken waren voelde ik me de gelukkigste man op aarde. Geen enkel, maar dan ook geen enkel gevoel kon daarboven. Het was net alsof de plaats en de tijd waarin we zaten even onze wereld en onze tijd was. Zelfs al die keren dat mijn buurman luidkeels 'PANIER' naar zijn hond riep kon de sfeer nauwelijks veranderen :-)

De day after: geen kater. Integendeel. 

Maar er zijn ook keerzijdes aan de medaille. Ik heb vandaag vaak aan haar moeten denken. Heel vaak. En ik merk dat zij toch wel het kind in mij terug wakker maakt. Soms betrap ik mezelf op een idiote grijns terwijl ik met iemand aan het babbelen ben, ook al past dat helemaal niet in het gesprek dat gevoerd werd. Zo heb ik vandaag iemand moeten afhalen aan de luchthaven en heb ik twee keer verloren gereden. 'Tiens', zegt die gast in het Engels, 'ik wist niet dat de luchthaven zo ver was'. Ik terug een grijns... :-)

Ik heb nog steeds geen glazen bol en kan de toekomst niet voorspellen. Maar voor het eerst sinds lang heb ik terug vertrouwen. Gedurende één jaar heb ik gevochten om de kader van mijn nieuwe puzzel ineen te knutselen. En nu, nu heb ik het gevoel dat het eerste stukje in het midden gelegd is.  Alea iacta est. ;-)

20:51 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Geweldig! En dat verloren rijden? Dat zijn de vlinders die je de verkeerde kant uitsturen! ;-) Ik heb het ook al voorgehad! Boenk mijn afrit eens gemist! ;-)
Geniet ervan Bart en ik wens je héééééél veel succes bij het begin van hopelijk iets heel moois!
Lieve groetjes,

Gepost door: Elle | 03-05-10

Lotgenoten Net zoals ik hier op jouw blog onlangs las, heeft mijn date afgebeld. Ik ben jouw postje even gaan opzoeken en lees: Triest ben ik er eigenlijk wel niet van. Eerlijk gezegd ebde het enthousiasme nadat de date geregeld werd snel weg, wat eigenlijk al veel voorspelde.

Bij mij is het nét zo. Hopelijk volg ik nu weer jouw spoor en is de volgende bingo ;-)

Fijne dinsdag nog Bart!
Groetjes van Elle

Gepost door: Elle | 04-05-10

De commentaren zijn gesloten.