31-03-10

De zjee

Het nadeel van chauffeur zijn is dat het nogal eenzaam is. Je brengt iemand naar een vergadering en dan moet je wachten tot het gedaan is. En om die vrije uren door te brengen wandel je wat door de stad waarin je bent, ga je iets gaan drinken of gaan eten, of kijk ik een filmpje in de wagen. 

Het voordeel is dat sommige van die momenten echt wel deugd kunnen doen. Zo heb ik onlangs een geweldige strandwandeling kunnen maken. Ik heb er een foto genomen met m'n gsm en kijk... moet er nog zand zijn?

 

30032010051

21:27 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

In Godsnaam

Met veel aandacht heb ik alle afleveringen van 'In Godsnaam' gezien en het is ongeveer geweest wat ik ervan verwacht had: een korte maar ietwat strakke blik op de wereldgodsdiensten overgoten met een beetje sensatie. 

En ondanks dat de reeks mij wat inzichten hebben verschaft was het programma waarin Bracke Annemie Struyf het vuur aan de schenen legde het hoogtepunt. Ze verwonderde mij met haar diepgang en wijsheden en met de blijkbaar dezelfde kijk op religie als ik zelf. 

Vooral toen ze zei dat religie waarschijnlijk uitgevonden is omdat de mens het niet aankan te leven zonder een hoger doel, een reden. Om de gedachte van de sterfelijkheid te kunnen dragen. Om troost te vinden in de moeilijke momenten van het leven. 

En alhoewel ik zeker niet beweer dat er niet meer is dan dat we weten of kunnen kunnen zien ben ik het inderdaad eens met deze stelling. Soms ben ik zelfs jaloers op de diepgelovige mensen die in hun geloof de nodige steun kunnen vinden. Ik kan dit niet. Ik geloof in een kosmische kracht, maar niet in een oppermachtig wezen met een lange baard. Ik geloof niet dat een opperwezen je steun en raad kan geven, maar ik geloof wel dat je dat zélf kan doen. Ik geloof in de God in jezelf. Eens je onder de toch wel destructieve laag van jezelf kan kijken en die van je afschudden ben ik ervan overtuigd dat je geen door de mens geschreven religie meer nodig hebt, maar dat je zelf deel gaat uitmaken van dat hogers. 

Enfin. Eigenlijk noemt het niet voor niets 'geloof', en brengt geloven een blind irreëel vertrouwen met zich mee dat we allen ergens wel nodig hebben. 

18:42 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-10

Zelfvertrouwen

Sinds een week ben ik terug chauffeur, bovenop mijn dagtaak. Dat maakt dat ik tot nu toe werkdagen klop van 13 uur en meer. Op zich niet erg, ik verdien er een eurootje extra bij en er is toch niemand die op me wacht thuis. 

Bovendien geniet ik er wel van om gans het land door te reizen in een chique auto en 's avonds laat door de rustige Brusselse straten te rijden met de imposante verlichte kantoortorens op de achtergrond. 

Maar de vermoeidheid begint toch aan te kloppen en dat voel ik vooral aan mijn gemoed. Eigenlijk is het meer mijn zelfbeeld dat dringend aan een opknapbeurt toe is. 

Alhoewel het niet echt mannelijk is geef ik grif toe dat ik dringend nood heb aan wat aandacht. Iemand die me zegt dat ik belangrijk ben voor haar. Die me lichamelijk contact geeft. Wat bevestiging geeft. 

Ik las hiernet op een andere blog dat iemand het niet eens is met de zin 'what doesn't kill you makes you stronger', wel integendeel. Wel, ik ben het daar helemaal mee eens. 

13:44 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-03-10

Boetseren

Alhoewel ik weet dat het niet goed is kan ik het niet laten mezelf te boetseren naar de persoon die ik graag zou zijn. Het is alsof ik het nodig heb om te overleven zonder te veel de controle te moeten verliezen.

Maar dat op zich hoeft eigenlijk niet negatief te zijn. Misschien zelfs integendeel. Waar ik wel op moet letten is de dingen die ik niet kan veranderen te aanvaarden. En dat is niet makkelijk. 

Zo blijf ik maar een eenzaat en ik vrees dat er nog veel water door de zee zal lopen vooraleer ik dat zal kunnen veranderen. Veranderen, ja, want eigenlijk wil ik dat niet (altijd) zijn. 

Voorbeeldje was maandag. Het was jaarmarkt in de stad en ik ging samen met mijn zus wat kuieren en - zoals het hoort - enkele gezellige cafeetjes bezoeken. Vooral het laatste etablissement was echt wel een leuke ontdekking. Toffe muziek, leuke drukte... super... Tot iedereen mijn zus begonnen te herkennen. Plots stonden er een pak mannen rond haar en, alhoewel ze me voorstelde, stond ik er eigenlijk maar derde wiel te spelen. Er zijn wel enkele mensen die ik ken gepasseerd, maar ofwel liepen ze gewoon door ofwel stopten ze wel maar was er een akelige stilte. Meer dan 'mooi weer vandaag hé' kwam er niet uit bij mij. 

Toen ik het beu was en naar huis ging kwam ik nog tal van feestgangers tegen. Allemaal koppeltjes of groepjes vrienden. Nogal confronterend, waardoor ik me afvroeg of ik nu echt zo abnormaal ben? Misschien ontbreek ik gewoon een stukje in mijn hersenen die de sociale contacten regelt? :-)


17:48 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |