31-03-10

In Godsnaam

Met veel aandacht heb ik alle afleveringen van 'In Godsnaam' gezien en het is ongeveer geweest wat ik ervan verwacht had: een korte maar ietwat strakke blik op de wereldgodsdiensten overgoten met een beetje sensatie. 

En ondanks dat de reeks mij wat inzichten hebben verschaft was het programma waarin Bracke Annemie Struyf het vuur aan de schenen legde het hoogtepunt. Ze verwonderde mij met haar diepgang en wijsheden en met de blijkbaar dezelfde kijk op religie als ik zelf. 

Vooral toen ze zei dat religie waarschijnlijk uitgevonden is omdat de mens het niet aankan te leven zonder een hoger doel, een reden. Om de gedachte van de sterfelijkheid te kunnen dragen. Om troost te vinden in de moeilijke momenten van het leven. 

En alhoewel ik zeker niet beweer dat er niet meer is dan dat we weten of kunnen kunnen zien ben ik het inderdaad eens met deze stelling. Soms ben ik zelfs jaloers op de diepgelovige mensen die in hun geloof de nodige steun kunnen vinden. Ik kan dit niet. Ik geloof in een kosmische kracht, maar niet in een oppermachtig wezen met een lange baard. Ik geloof niet dat een opperwezen je steun en raad kan geven, maar ik geloof wel dat je dat zélf kan doen. Ik geloof in de God in jezelf. Eens je onder de toch wel destructieve laag van jezelf kan kijken en die van je afschudden ben ik ervan overtuigd dat je geen door de mens geschreven religie meer nodig hebt, maar dat je zelf deel gaat uitmaken van dat hogers. 

Enfin. Eigenlijk noemt het niet voor niets 'geloof', en brengt geloven een blind irreëel vertrouwen met zich mee dat we allen ergens wel nodig hebben. 

18:42 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.