03-03-10

Boetseren

Alhoewel ik weet dat het niet goed is kan ik het niet laten mezelf te boetseren naar de persoon die ik graag zou zijn. Het is alsof ik het nodig heb om te overleven zonder te veel de controle te moeten verliezen.

Maar dat op zich hoeft eigenlijk niet negatief te zijn. Misschien zelfs integendeel. Waar ik wel op moet letten is de dingen die ik niet kan veranderen te aanvaarden. En dat is niet makkelijk. 

Zo blijf ik maar een eenzaat en ik vrees dat er nog veel water door de zee zal lopen vooraleer ik dat zal kunnen veranderen. Veranderen, ja, want eigenlijk wil ik dat niet (altijd) zijn. 

Voorbeeldje was maandag. Het was jaarmarkt in de stad en ik ging samen met mijn zus wat kuieren en - zoals het hoort - enkele gezellige cafeetjes bezoeken. Vooral het laatste etablissement was echt wel een leuke ontdekking. Toffe muziek, leuke drukte... super... Tot iedereen mijn zus begonnen te herkennen. Plots stonden er een pak mannen rond haar en, alhoewel ze me voorstelde, stond ik er eigenlijk maar derde wiel te spelen. Er zijn wel enkele mensen die ik ken gepasseerd, maar ofwel liepen ze gewoon door ofwel stopten ze wel maar was er een akelige stilte. Meer dan 'mooi weer vandaag hé' kwam er niet uit bij mij. 

Toen ik het beu was en naar huis ging kwam ik nog tal van feestgangers tegen. Allemaal koppeltjes of groepjes vrienden. Nogal confronterend, waardoor ik me afvroeg of ik nu echt zo abnormaal ben? Misschien ontbreek ik gewoon een stukje in mijn hersenen die de sociale contacten regelt? :-)


17:48 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.