13-10-09

Bloggen als therapie

Ik zat daarnet een beetje te grasduinen door de verschillende blogs en plots ontdekte is dat heel veel mensen hun blog gebruiken om dingen van zich af te schrijven. 

Want veelal blijken bloggers mensen te zijn die in een periode van hun leven zitten waarin dingen niet echt draaien zoals het zou moeten. Mijn gegrasduin leidde me immers van de ene singleblog naar de andere, met hier en daar enkele blogs waarin trotse sportievelingen hun prestaties neerpennen. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook (vooral) de reacties gelezen heb op bepaalde posts en de link heb gevolgd van de mensen die er een reactie hebben achtergelaten. En aangezien mijn blog een 'singleblog' heeft mijn reactie-achterlande-bezoekers meestal ook zulk een blog die dan op zijn beurt ook bezoekers heeft enzo enzo...
Op zich wel leuk... het zijn vooral zulke blogs die ik leuk en interessant vind om te lezen. 

Maar toch bedacht ik me hoeveel er eigenlijk zijn en hoe goed het is dat bloggen een soort troost kan zijn in het soms wel eenzame bestaan van een single. 

Een plaatsje waar je zonder al te veel gêne je gevoelens kan vertellen. Want face it: het single leven zit nog steeds vol cliché's en taboes. Zoals ik al eerder vertelde heb ik de indruk dat je niet openbaar mag vertellen dat er eenzame momenten zijn. Momenten waarop het echt niet gaat. Want als je het zegt, dan krijg je reacties van 'dat begrijp ik toch niet hoor... ga dan eens op vakantie of zo... leuk toch, single zijn, kan je doen wat je wil'. Zucht... ja... reuze hoor... 

Enfin: leve blogland en vooral... leve de singleblogs! :) 

15:06 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-10-09

Het onbekende

De werken in m'n appartementje geraken stilaan op z'n einde. 't is te zeggen, de muren zijn eindelijk geverfd geraakt. En ik moet zeggen dat het er heel mooi begint uit te zien. 

Maar tegelijkertijd begint er me ook een angst te bekruipen. Hoe meer alles vorm krijgt, hoe meer ik besef dat m'n leven zoals ik het momenteel ken echt wel een ommekeer zal kennen.

Zelf m'n potje koken, m'n kleren wassen, poetsen, zorgen dat de rekeningen betaald geraken (en dat er genoeg geld overblijft om ze kunnen te betalen!)... allemaal dingen die ik wel zie zitten. Bovendien: als ik hulp nodig heb weet ik dat mijn ouders er nog zijn.

Maar het ergste dat zal komen is de stilte. Daar ben ik heel bang voor. Alleen thuiskomen, de moed vinden om me iets klaar te maken, alleen afwassen, in stilte TV-kijken, alleen gaan slapen en opstaan...

Als ik er te veel aan denk overvalt er me een kilte. Een laffe angst dat ik het niet ga aankunnen. Dat ik ga verplicht zijn mijn hart te sluiten, niet meer te denken aan wat ik had (of zou kunnen hebben, of hoe ik vroeger droomde hoe mijn leven er nu zou uitgezien hebben). 

Kortom: ik kijk er wel naar uit, maar toch wel ook met een klein hartje. 
Ach, 't zal wel normaal zijn waarschijnlijk... de bekende angst voor het onbekende... 

16:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eenzaamheid |  Facebook |

01-10-09

Blij?

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken

Ik dank de sterren en de maan

dat iedereen die komt en gaat

de diepste sporen nalaat, behalve jij.

Dat jij mijn deuren, dicht of open

steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.

Kussen onder straatlantaarns

en samen dwalen door de regen.

Wéér verliefd zijn, wéér verliezen,

bijna sterven van verdriet.

Dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.

Ik kijk bepaald niet uit naar je.

Neem de tijd als je dat wilt.

Wacht een maand, wacht een jaar,

de eeuwigheid en één seconde meer...

Maar kom, voor ik m'n ogen sluit.

 

(Ignmar Heytre)

21:56 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gedicht |  Facebook |