13-10-09

Bloggen als therapie

Ik zat daarnet een beetje te grasduinen door de verschillende blogs en plots ontdekte is dat heel veel mensen hun blog gebruiken om dingen van zich af te schrijven. 

Want veelal blijken bloggers mensen te zijn die in een periode van hun leven zitten waarin dingen niet echt draaien zoals het zou moeten. Mijn gegrasduin leidde me immers van de ene singleblog naar de andere, met hier en daar enkele blogs waarin trotse sportievelingen hun prestaties neerpennen. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook (vooral) de reacties gelezen heb op bepaalde posts en de link heb gevolgd van de mensen die er een reactie hebben achtergelaten. En aangezien mijn blog een 'singleblog' heeft mijn reactie-achterlande-bezoekers meestal ook zulk een blog die dan op zijn beurt ook bezoekers heeft enzo enzo...
Op zich wel leuk... het zijn vooral zulke blogs die ik leuk en interessant vind om te lezen. 

Maar toch bedacht ik me hoeveel er eigenlijk zijn en hoe goed het is dat bloggen een soort troost kan zijn in het soms wel eenzame bestaan van een single. 

Een plaatsje waar je zonder al te veel gêne je gevoelens kan vertellen. Want face it: het single leven zit nog steeds vol cliché's en taboes. Zoals ik al eerder vertelde heb ik de indruk dat je niet openbaar mag vertellen dat er eenzame momenten zijn. Momenten waarop het echt niet gaat. Want als je het zegt, dan krijg je reacties van 'dat begrijp ik toch niet hoor... ga dan eens op vakantie of zo... leuk toch, single zijn, kan je doen wat je wil'. Zucht... ja... reuze hoor... 

Enfin: leve blogland en vooral... leve de singleblogs! :) 

15:06 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dag Bart Ik heb inderdaad ook zo'n singleblog ;-) En het klopt als je zegt dat het een soort "van zich afschrijven" is. Weet je Bart, single zijn is niet altijd fijn. Soms hunker ik ook naar twee mannenarmen om me heen, naar intimiteit, ja, naar seks ook. Maar ik weet écht niet of ik het constant "samen leven" nog zou willen. Zoals een vriendin me ooit zei: jij zit soms 's avonds in de zetel te huilen omdat je alleen bent? Ik lig soms alleen in mijn bed te huilen omdat ik nog met twee ben... Om eens over na te denken hé?
Ik wens je nog een hele fijne avond.
Lieve bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 13-10-09

Toegeven Ik moet, net als je zus, toegeven dat ik het heel moeilijk zou vinden om nog constant samen te wonen. Ik weet zelfs niet of ik het ooit nog wel zal willen?
Lieve bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 15-10-09

De commentaren zijn gesloten.