07-10-09

Het onbekende

De werken in m'n appartementje geraken stilaan op z'n einde. 't is te zeggen, de muren zijn eindelijk geverfd geraakt. En ik moet zeggen dat het er heel mooi begint uit te zien. 

Maar tegelijkertijd begint er me ook een angst te bekruipen. Hoe meer alles vorm krijgt, hoe meer ik besef dat m'n leven zoals ik het momenteel ken echt wel een ommekeer zal kennen.

Zelf m'n potje koken, m'n kleren wassen, poetsen, zorgen dat de rekeningen betaald geraken (en dat er genoeg geld overblijft om ze kunnen te betalen!)... allemaal dingen die ik wel zie zitten. Bovendien: als ik hulp nodig heb weet ik dat mijn ouders er nog zijn.

Maar het ergste dat zal komen is de stilte. Daar ben ik heel bang voor. Alleen thuiskomen, de moed vinden om me iets klaar te maken, alleen afwassen, in stilte TV-kijken, alleen gaan slapen en opstaan...

Als ik er te veel aan denk overvalt er me een kilte. Een laffe angst dat ik het niet ga aankunnen. Dat ik ga verplicht zijn mijn hart te sluiten, niet meer te denken aan wat ik had (of zou kunnen hebben, of hoe ik vroeger droomde hoe mijn leven er nu zou uitgezien hebben). 

Kortom: ik kijk er wel naar uit, maar toch wel ook met een klein hartje. 
Ach, 't zal wel normaal zijn waarschijnlijk... de bekende angst voor het onbekende... 

16:09 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eenzaamheid |  Facebook |

Commentaren

Dag Bart Ik denk ook dat het heel normaal is, de angst voor het onbekende. En alleen wonen heeft ook zijn voordelen moet je maar denken. Je hebt aan niemand verantwoording af te leggen. Je gaat en staat waar je wil, je doet wat je wil. Ik wens je heel veel succes in je nieuwe woning!
Lieve bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 11-10-09

De commentaren zijn gesloten.