31-08-09

Hokus Pokus

Een mens wiens leven loopt zoals hij het voor ogen heeft leeft op een gans andere manier als een mens wiens leven... nu ja, niet zo loopt. 

Als alles meezit geniet je van het leven, van elkaar, van de kleine dinges des leven.

Als alles wat meer tegenzit ga je je plots meer interesseren in alternatieve dingen. Zoals waarzeggerij bijvoorbeeld. Want natuurlijk wil je weten wanneer het dal waarin je zit eindelijk achter je zal liggen en natuurlijk wil je weten wat er achter die ellendig lange bocht van je levensweg op je wacht. 

Zo ben ik vorige week bij 'Annie' geweest. Annie is een spirituele vrouw die aan 'channeling' doet en, voor mij het meest interessante, de toekomst kan voorspellen met de kaarten. 

Voor € 50 wist ze me te vertellen dat alles in orde ging komen. Als dat geen goed gespendeerd geld was! :-)

Ze wist me ook te vertellen dat ik binnenkort iemand ging tegenkomen op de trein op weg naar het werk en dat dit de vrouw van mijn leven gaat zijn. Alstublieft. Zo maar eventjes op een gewone namiddag op een bordje voorgeschoteld: een prachtig toekomstvooruitzicht. Want ook met mijn werk en mijn appartement gaat alles perfect gaan. Zelfs gans mijn familie gaat een gouden tijd tegemoet. 

Ontkurk de champagneflessen! Weet je wat: ik zal ze al koudzetten. Ontkurken zal pas gebeuren als de voorspelling effectief uitkomt. 

Hoe lang blijft een champagnefles eigenlijk goed in de koelkast? 

decoration

12:57 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-08-09

Kippen, muizen en andere dieren

Ik voel me zenuwachtig. Als iemand die als een kip zonder kop het leven doorloopt. Niet echt wetend waarheen of hoe je er moet geraken. Wetend wat er nog moet gebeuren, wetend wat me gelukkig maakt, maar helemaal onwetend hoe ik het moet aanpakken. 

Ik voel me moe. Als iemand die 's morgens opstaat en daarna gewoon wacht tot hij 's avonds terug gaat slapen. 

Ik voel me als iemand de ganse dagen plant en 's avonds beseft dat er van die plannen niets in huis is gekomen. 

Ik voel me als een onzichtbare grijze muis die tussen de honderden andere grijze muizen heen en weer loopt zonder echt een doel voor ogen. 

Ik voel me als iemand die hopeloos verkeerd is gereden, naar de wegenkaart kijkt maar er kop noch staart aan krijgt. 

Ik voel me schuldig als ik me zo voel omdat ik weet dat er veel erger is. Dat ik eigenlijk feitenlijk niet het recht heb zo te blijven en te blijven zagen. Maar dan voel ik me terug schuldig dat ik me schuldig voel. 

Eigenlijk voel ik me als iemand die een drijfveer zoekt. Een reden voor dit leven. De benzine in mijn motor. En dat is niet goed. Ik moet onafhankelijk worden. Mijn geluk mag van niemand afhangen. Mijn leven des te minder. 

Hoe pak ik dit aan? Hoe word ik onafhankelijker van liefde? Op welke manier ontdoe ik mij van dit vreselijk gemis van een knuffel, tederheid, een reden om voor te leven? 

Pas op, het klinkt misschien zo, maar ik laat me niet gaan. Elke dag sta ik op, neem en douche en verzorg me. Ik laat nu zelfs een ringbaardje staan om me ouder en ontastbaarder te laten uitschijnen :-)
Ik werk aan m'n appartement en lees allerlei boeken. Maar het valt niet te ontkennen dat het gevoel er is. De ene dag wat luidruchtiger dan de andere. 

12:21 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: frustratie, eenzaamheid |  Facebook |

19-08-09

Verwachtingen

Iedereen frustreert me vandaag omdat niemand doet zoals ik verwacht dat ze doen! :-)

Gisteren gans de namiddag getracht om een EAN nummer te krijgen. Zo'n nummer moet toegekend worden door Eandis vooraleer je een electriciteitsleverancier kan nemen. Wat blijkt uit mijn talloze telefoons tussen Electrabel, Intergem en Eandis: nr. 49 blijkt het appartement van de buren te zijn. Mijn appartement - voorheen een winkel - zit tussen nummers 47 en 49. Dadelijk gebeld naar het kadaster en daar bevestigden ze mij dat ik eigenlijk nummer 47A heb. 

Tja, intussen is de aankoopakte wel ondertekend met nummer 49. Lijkt me wel belangrijk, dus ik dadelijk gebeld naar de notaris en gevraagd naar mijn dossierbeheerder. 

Korte samenvatting van het gesprek:

- Ja maar meneer, dat is ons fout niet hoor

- Maar ik beschuldig niemand, ik merk gewoon op en vraag me af of dit implicaties kan hebben voor de akte (aankoop + lening)

- Meneer, dat is ons fout niet. OK? Ja, dag hé.

- Jamme, kan u mij bevestigen dat dit geen invloed heeft op...

- Neenee meneer, ok? daaag!

Ik was er toch even van geschrokken. Voor de akte getekend was kon ik haar alles vragen en werd dadelijk heel vriendelijk geholpen. Nu heb ik de indruk dat ze mijn geld hebben en dat ik nu maar het best zo weinig mogelijk van me laat horen. 

Ach ja, goed voor mij: als ik mijn lening niet meer betaal wordt het huis van de buren aangeslaan :-)

Hetzelfde met de aannemer. Vorige vrijdag beloofde hij mij dat EAN nummer zo snel als mogelijk te bezorgen. Ik heb dus zelf naar Eandis moeten bellen om te horen dat hij het zelf nog niet heeft aangevraagd. 

Gisteren bel ik hem hiervoor (kwestie om wat achter zijn veren te zitten... ik heb echt wel electriciteit nodig). Jaja, morgen zal ik het u geven. OK? daag! 

Man man man. 

Enfin, intussen rustig de muren en plafonds afschuren met een handschuurpapiertje. Maar niet vandaag. Veel te warm. 

 


12:51 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frustraties |  Facebook |

17-08-09

Een eigen huis

Juicht allen, het is zover: ik heb de sleutels van mijn eigen appartementje!!

Het is 85 m², dus niet te groot, maar ruim groot genoeg voor mij alleen. Bovendien is er daarenboven nog een zolder, een garage én een mooi dakterras van 20 m² met een uitzicht op de velden. 

Alleszins, ik ben er trots op. Mijn eigen stekje. Nu kan ik beginnen bouwen aan mijn toekomst. Een toekomst die ik min of meer (of zo goed als mogelijk) onder controle heb. 

Maar eerst moeten er nog een paar details afgewerkt worden:
- Er moet nog water en afvoer in de keuken geplaatst worden
- De keuken zelf moetn nog worden geïnstalleerd (die zijn ze nu vollop aan het maken)
- Er moet nog een electriciteitsmeter geplaatst worden
- O ja, de gas moet nog binnengehaald worden 
- Nog een paar stopcontacten bijzetten 
- En: schuren en verven. 

Maar mij hoor je niet klagen. Ik heb nu drie weken verlof en ik ga van elke seconde dat ik in het appartement bezig ben genieten! 

Ik had er eerst aan gedacht K. uit te nodigen om eens te gaan kijken, maar ze laat zo weinig van haar weten... Ik wil haar ook geen gevoel geven dat ik haar stalk. Ik zie wel. 



11:49 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: appartement |  Facebook |

15-08-09

Relax

Zaterdagavond, een helderblauwe hemel, een zwoele 27° en ... het is avondmarkt in de stad!! Leuke standjes, enkele coctailbars en zonder twijfel een gezellig drukke en familiare sfeer. 

En toch heb ik geen zin om te gaan. Of beter: ik heb geen zin om er naartoe te gaan met de mama, de papa en de schoonouders van mijn zus. Dus blijf ik maar gezellig binnen. Rustig in mijn eentje. 

En toch heb ik zin om te gaan. Floreren rond de talloze kraampjes, hand in hand met 'zij' die mij tot vervelens toe een paar mooie oorbellen toont, een terrasje gaan doen, bekenden ontmoeten, ... Gewoon gezellig buiten zijn en profiteren van het mooie leven. 

Ach, nu heb ik tenminste de kans mij een rustig en lang bad te nemen, een frisse pint en wat hapjes uit mijn koelkast te nemen en mij neer te vleien voor de televisie. Wel de rolluiken naar beneden doen om de wereld even te verstoppen. 

Ik heb vandaag geen tien woorden gesproken. Op hoeveel tijd zou het wereldrecord stilzwijgen staan? Zou daar ook een maximumtijd op staan, zoals hoeveel tijd je kan doen zonder eten of drinken? Sterven zal je van zwijgen/stilte niet doen. Knettergek worden echter wel. Er zit blijkbaar geen Robinson Crusoe in mij...

18:18 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwijgen |  Facebook |

09-08-09

Aandacht

Heb je je ooit al eens eenzaam gevoeld terwijl je tussen honderden mensen staat? Of zelfs als je op café tussen vrienden en familieleden zit? 

Heb je ooit al het gevoel gehad het uit te willen schreeuwen om wat aandacht te vragen terwijl je met anderen aan het babbelen bent? Het gevoel dat er wel naar je geluisterd wordt, maar niet écht. 

Ooit al in een situatie geweest waarin het oorverdovend stil was op een plaats waar de decibels rond je oren vliegen? Het koud aanvoelt terwijl zweetdruppels op je voorhoofd parelen?

Dit weekend naar een verjaardagsfeestje geweest. Het was leuk. Drank, hapjes, vrienden, zusjes, soms niet meer bijkomen van het lachen. En toch...


23:21 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zielig |  Facebook |

07-08-09

Relativeren

Eigenlijk voel ik me een beetje schuldig. Ik heb gisteren naar een oude Jambers uitzending gekeken, die ze nu opnieuw uitzenden op VTM. Elke keer als ik een reportage van hem zie denk ik: hij heeft het verdikkeme toch maar weer mooi geflikt. Zelfs al zijn ze al 10 jaar oud, dan nog bezitten ze nog enige magie. 

Gisteren ging het over revaliderende coma-patiënten. En toen ik zag hoe moedig die mensen - sommige waren net geen plant - hun lot aanvaarden en nog steeds moed hadden om te vechten en te geloven in een normale toekomst overviel er me toch enig gevoel van schaamte. 

Hout vasthouden, maar eigenlijk ben ik kerngezond, heb een werk dat ik graag doe (stel je voor), heb een leuke familie, heb net een appartement gekocht en ik zit hier al vier maanden te doen alsof wat ik meemaak het ergste is wat een mens kan overkomen. 

Ik had er al een post over geschreven, en ik sta nog steeds achter het feit dat ieder zijn kruis te dragen heeft en dat niemand het recht heeft een lijstje op te stellen wat erger is en wat minder erg is. 

Maar toch, af en toe geconfronteerd worden met zulke dingens des levens doet je toch wel wat relativeren.

En toch, toch zou ik graag hebben dat de situatie met K. helderder werd :-)

 


11:47 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |