30-07-09

Haatsmurf

Daarnet met de ouders gaan eten in een restaurant vol gezinnen en kinderen. 

Ik haat gezinnen. Ik haat kinderen. Ik haat ze allemaal.

Voila. 

 

decoration

20:22 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Beperkte controle

Mijn schild van controle blijkt toch niet echt optimaal te zijn. Ik ben simpelweg niet zo en ben ook niet zinnes om dit veranderen. 

Hoe meer ik er over nadenk en over babbel, te meer besef ik dat ik echt heel veel gevoelens heb voor K. En het feit dat ze me de controle doet verliezen is misschien wel normaal in zulke situatie. 

Ik heb dan ook besloten mijn vorige beslissing niet teniet te doen, maar aan te passen aan wie ik echt ben.  Mijn gevoelens gewoon te volgen, maar op een beheerste manier. Haar op een ludieke, zachte en geduldige manier laten weten dat ik er ben voor haar. 

Mijn eigen leven te leiden, maar haar toe te laten. De onzekerheid toe te laten. Het risico gekwetst te worden toe te laten. Volledig voor haar te kiezen. Halve keuzes maken lijkt niet te werken in de liefde. 

Door mijn eigen leven te leiden de controle te behouden, maar haar toe te laten in dit leven. 

Ik heb er vandaag een lang gesprek over gehad met mijn collega's en er is mij veel duidelijk geworden. Domme dingen die ik gewoon niet door had door mijn gebrek aan ervaring in loversland. Ik ben véééél te vlug willen gaan en had een totaal verkeere opvatting op sommige dingen. 

Hopelijk is het nog niet te laat. Ik ben zinnes om haar volgende week uit te nodigen op een cinemaatje. Op een ludieke manier. En we zullen wel zien wat het wordt. Haar rustig leren kennen. En haar rustig de kans te geven mij te leren kennen. Rustig. Gecontrolleerd. 

De theorie zit er in. Nu nog de praktijk. 

 


14:24 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

28-07-09

Een schild van controle

Ik heb nooit begrepen waarom mensen zich anders voordoen als dat ze zijn. Dat men zijn ware ik verbergt achter een masker van leugens. Zijn ware gevoelens wegsteekt en eigenlijk een soort alter ego creëert. Waarom zou je dat doen? Dat speelt uiteindelijk toch enkel in je nadeel?

Ik ben er nu 31 en ik heb het begrepen, al weet ik niet zeker of dat wel een goede zaak is. 

De laatste tijd ga ik kapot aan oningeloste verlangens en verwachtingen. Sinds mijn scheiding blijkt mijn droom enkel verder en verder weg te gaan. Hoe meer ik naar de liefde snak, hoe eenzamer ik wordt. Mijn ziel sterft af door de speelbal die het geworden is. Die ik het laten worden heb. 

Dit moet stoppen. Nu! Ik ga er letterlijk aan kapot: een depressie begint zich te vormen en ik heb helemaal geen zin mij daaraan over te geven. Neen, niet met mij. Ik moet terug de controle winnen over mijn lichaam, mijn geest, mijn toekomst. 

Jammer genoeg heb ik geen controle over liefde. Jammer genoeg kan ik datgene naar wat ik verlang niet bouwen of bevelen hier te komen. Ik kan wel mezelf veranderen. Tonen wat ik waard ben. Mijn eigen wereld creeëren die ik volledig onder controle heb. 

Een wereld zonder verwachtingen die ik persoonlijk niet kan waarmaken. Een wereld waarin ik bepaal wat er gebeurd. Een wereld waarin ik sterker wordt en met een strenge toegangsbeperking. Eindelijk.

Een schild van controle. Omdat het moet.

23:09 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beschermen, schild |  Facebook |

Kinderlijke liefde, katers en eenzaamheid

The day after. Gisteren zijn K. en haar kinderen me aan zee komen bezoeken.

De sfeer was al gauw gemoedelijk en optimaal. Zelfs het feit dat ik de spaghetti 7 i.p.v. 4 minuten liet koken en dat de saus eigenlijk ook niet veel soeps was kon de sfeer niet bederven. Samen afwassen terwijl de kinderen speelden, het voelde al gauw heel warm aan. 

Toen begon het te regenen waardoor we een binnenactiviteit zochten. Het werd een bezoek aan het Sea-Life Center in Blankenberge. En toen begon wat niet mocht beginnen: de kinderen kwamen steeds dichter en dichter bij me en voor ik er erg in had hadden de kids hun hart voor me geopend  en werd de sfeer meer om meer famiaal. 

Toen de regen eindelijk de aftocht blies zijn we naar het strand gegaan. Ze wouden percé de zee in. En daar opende ik op mijn beurt m'n hart voor hen. Het was ongeloofelijk. K., haar kinderen en ik. Samen in een 'gezinnelijke', aangename situatie. En hoe meer ik m'n hart voor hen opende, hoe dichter de kinderen kwamen tot die leegte die al een tijdje in m'n hart was helemaal opgevuld was. Het was jaaaren geleden dat ik me zo... goed en vervuld gevoeld heb. 

Maar ik werd door de afstand die K. behield vaak terug naar de realiteit geroepen. Veel kon het me echter niet tegenhouden, ik genoot zo hard van hun aanwezigheid dat ik me volledig liet gaan. Ik was volledig mezelf, helemaal niet nadenkend over de realiteit. Zalig genietend. 

En toen werd het tijd om terug te keren. Doordat de veerboot gestopt was met veren waren we genoodzaakt de wandeling naar de wagen te verlengen met een paar kilometer. Geen senicure met twee kleine kinderen, maar zelfs dat was zalig. Ik droeg de kleinste op mijn arm en ik voelde zo haar kinderlijke, onvoorwaardelijke liefde. Ze sloeg haar armen om me heen en was allerlei dingen tegen me aan het vertellen, terwijl K. en de oudste naast me liepen. Tijdens mijn talrijke gluurmomenten zag ik zelfs een paar keer een glimlach op K. haar snoet. K. wandelt niet graag, was doodop, maar ze gaf geen krimp. Eigenlijk zou ik (vooral dan) graag geweten hebben wat er door haar heen ging. 

Toen ik na het afscheid nemen uiteindelijk met mijn auto alleen naar huis ging genoot ik volop na. Er was leuke muziek die eigenlijk veel te luid stond en ik schreeuwde waarlijk m'n geluk uit. Ik voelde het leven in mijn hart, mijn aderen, elke vezel van mijn lichaam. Ik voelde me alsof ik een ganse tijd had geslapen en eindelijk terug was ontwaakt.

En nu, vandaag weet ik terug niet meer hoe me te voelen. Het is net alsof ik met een kater zit. Vandaag sijpelen haar hints pas door. Besef ik dat het wellicht nooit iets zal worden. Dat het terug stil is. Te stil. Besef ik dat ik gisteren anders moest gereageerd hebben, andere dingen gedaan. Haar meer aandacht had moeten geven. Ik wou het wel, maar ik durfde niet uit angst dat ze nog meer afstand zou nemen. 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik steeds opnieuw zo snel m'n hart open?  Zij kan het beter dan ik... Ik raak er maar niet in. Integendeel, elke toenadering van mijnertwege lijkt te worden afgestraft met een tikkeltje meer afstandelijkheid. 

En toch, toch waren er een paar momenten waar ik door haar schild leek te komen... Enkele seconden kon ik een blik werpen in haar ziel. 

Maar nu weet ik waarom ik me de laatste maanden, zelfs de laatste jaren niet zo goed voel: ik mis een gezin. De warmte van een partner én van kinderen. De drukte, het lawaai, de liefde, de genegenheid, de geborgenheid die je enkel kan krijgen van een volwaardig gezin.

Wetend dat binnen veertien dagen mijn appartement wordt geschreven is nu eigenlijk een zielige gedachte geworden. De bevestiging dat ik alleen in het leven sta en dat dit zelfs de basis van mijn leven aan het worden is. 

Ik kan er nog altijd nauwelijk tegen: de eenzaamheid, het alleen zijn. Mijn hart schreeuwt om liefde. Te krijgen, maar vooral ook om te delen.

Met K. Want desondanks voel ik uitermate veel voor haar. Het klopt gewoon. Vaak maken we elkaars zinnen af. Denken op bepaalde momenten net hetzelfde. Van haar zou ik echt kunnen houden. Ze is één van de heel zeldzame mensen waarmee het écht klikt (of zou kunnen klikken)... Die me écht zou kunnen snappen. Dat ze daarenboven sexy, vrouwelijk en aantrekkelijk is, is uiteraard heel goed meegenomen. 

Hoeveel teleurstellingen en afwijzingen ga ik nog kunnen verdragen? Hoe lang ga ik de eenzaamheid nog kunnen dragen? Wanneer gaat mijn zelfbeeld er helemaal aan zijn? Ik draag mijn lot (wegens geen andere keuze), maar er kruipt toch een kleine angst door mijn aderen. Een angst die mijn ziel soms doet ineenkrimpen en een kilte doorheen mijn hart jaagt. 

 

decoration


10:30 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eenzaamheid, k |  Facebook |

24-07-09

schouwspel

Waarom is het zo moeilijk om lichaam en geest dezelfde taal te laten spreken? Zoals ik weet dat je van roken kanker kan krijgen rook ik lustig verder. Zo weet ik dat K. enkel vriendschap met me wil, maar toch blijft mijn hart op hol slaan als ik bij haar ben of aan haar denk. 

Vorige week hadden we afgesproken om samen een pianostukje te oefenen. Het was wel leuk, maar door kleine nuances liet ze constant blijken van: hier is de lijn en niet verder. Ik kan maar niet doordringen in haar geest, haar hart, haar ziel. Telkens ik iets te dicht kom, een onderwerp aanhaal dat het diepste van haarzelf zou kunnen blootleggen blokkeert ze en gooit ze het gauw over een andere boeg. 

Hoe moet ik dit opnemen? Ze is al vaak gekwetst geweest in haar leven. Ligt het daaraan? Is het gewoon een bescherming? Of ligt het aan mij? Beschouwt ze me als een gewone kennis en wil ze niets meer?

En toch. Dit weekend ga ik naar zee en maandag komt ze me met haar kinderen bezoeken. Zou ze zoiets doen als ze me maar zag als een gewone kennis? Waarschijnlijk wel. En waarschijnlijk neemt ze haar kinderen mee als buffer om niet alleen met me te zijn. Ofwel neemt ze ze gewoon mee om ze ook te laten genieten van een dagje zee. 

Ze heeft me al afgewezen door te zeggen dat 'ze er nog niet klaar voor is'. Toch een typische beleefde afwijzing? Of meent ze het? Waarom spookt ze zo vaak door mijn gedachten, wetende wat ik weet. 

Maar wat weet ik? Er zijn te veel 'zou het?' of 'waarschijnlijk' om het te echt te weten. Of zie ik het gewoonweg niet. Of wil ik het niet zien? Maar ze babbelt er ook niet over. Met geen woord. En ik durf het niet meer ter sprake te brengen. 

Zie ik wat ik wil zien? Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat het vermoeiend is. Op het afmattende af. Misschien wil ik de waarheid helemaal niet weten en moet ik blij zijn met wat het is: vriendschap. 

Is het leven niet als een schouwtoneel? Het zou toch beter (en makkelijker) zijn als iedereen gewoon open en eerlijk is en dat er niemand zou zijn die misbruik zou maken van die openheid en eerlijkheid. 

Er moet heel dringend een handleiding gemaakt worden van de vrouw. 'Vrouwen voor dummy's'. Want zo voel ik me een beetje: een dummy in relaties en vrouwen. 

14:39 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: k |  Facebook |

21-07-09

Metrosexueel

Tijdens een avondje uit met mijn zus ben ik al eens benaderd geweest door een man die me wou verleiden. Ietwat geschockt waarom hij en niet zij toenadering zocht bij mij zei m'n zus doodleuk: jama, je hebt ook een kleine vrouwelijke, zachte uitstraling. 

Wat? Ik? Ik geef toe, ik hou niet van voetbal (en ik geef het toe, ik ben eigenlijk helemaal niet sportief ingesteld), ik zie het nut niet in van je macho te gedragen (waarom in godsnaam je anders gedragen dan hoe je bent) en toon mijn gevoelens vrij makkelijk. En ok, misschien wel té makkelijk. En ja, ik ben niet de stoere, brede en zware man die ik misschien wel zou willen dat ik ben. Maar dat ik een vrouwelijke uitstraling blijk te hebben, daar was ik toch even niet goed van. 

Maar goed, de tijd verstrijkt tot gisteren mijn beste vriend doodleuk zei dat ik er 'metrosexueel' uitzag. Tilt. Opnieuw? Ja, gaat hij verder, zoals David Beckham, maar minder knap. Dubbele tilt... 

En inderdaad, als ik mezelf vergelijk met andere mannen straal ik iets uit wat ik moeilijk kan definiëren... Eigenlijk komt het er op neer dat ik er (en opgepast, hier komt het verboden woord) 'braaf' uitzie. 

En inderdaad, soms kijk ik in de spiegel en wat ik zie komt niet altijd overeen met hoe ik me voel. 

Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik een personal coach onder de arm neem die me wat kledij en stijladvies kan geven. 

18:52 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: metrosexueel |  Facebook |

10-07-09

shhht

Ik weet niet wat het is, maar de laatste tijd heb ik een grote behoefte aan stilte. Eigenlijk helemaal in contrast met vroeger, toen er wel altijd een TV of radio moest opstaan als ik alleen was. 

Ik heb het vooral vorige week ontdekt. Toen ben ik met mijn zus een weekendje naar De Haan ben geweest. Er waren stiltes en ik had de indruk dat mijn zus daar niet tegen kon: ze begon alle onderwerpen aan te halen om toch maar iets te zeggen. Ik werd er eigenlijk alleen maar zenuwachtig van. Op de duur antwoordde ik haar zelfs niet meer (wat haar dan weer zenuwachtig maakte :-)

Als twee mensen bij elkaar zijn, dan moeten stiltes toch kunnen? Alhoewel er ook 'pijnlijke' stiltes bestaan, hoeft dat niet bij elke stilte zo te zijn. Ik vind het ook wel leuk om met twee of meerdere mensen gewoon eventjes stil te genieten van de omgeving en van het moment...

Hoogstwaarschijnlijk is dit nu gewoon een fase in mijn leven, want vroeger had ik dat helemaal niet. Toen ik met mijn partner iets ging eten of drinken was er altijd wel iets te vertellen.

Maar nu zit ik blijkbaar in de stille periode. Shhht!

 

 

11:14 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: stilte |  Facebook |