28-07-09

Kinderlijke liefde, katers en eenzaamheid

The day after. Gisteren zijn K. en haar kinderen me aan zee komen bezoeken.

De sfeer was al gauw gemoedelijk en optimaal. Zelfs het feit dat ik de spaghetti 7 i.p.v. 4 minuten liet koken en dat de saus eigenlijk ook niet veel soeps was kon de sfeer niet bederven. Samen afwassen terwijl de kinderen speelden, het voelde al gauw heel warm aan. 

Toen begon het te regenen waardoor we een binnenactiviteit zochten. Het werd een bezoek aan het Sea-Life Center in Blankenberge. En toen begon wat niet mocht beginnen: de kinderen kwamen steeds dichter en dichter bij me en voor ik er erg in had hadden de kids hun hart voor me geopend  en werd de sfeer meer om meer famiaal. 

Toen de regen eindelijk de aftocht blies zijn we naar het strand gegaan. Ze wouden percé de zee in. En daar opende ik op mijn beurt m'n hart voor hen. Het was ongeloofelijk. K., haar kinderen en ik. Samen in een 'gezinnelijke', aangename situatie. En hoe meer ik m'n hart voor hen opende, hoe dichter de kinderen kwamen tot die leegte die al een tijdje in m'n hart was helemaal opgevuld was. Het was jaaaren geleden dat ik me zo... goed en vervuld gevoeld heb. 

Maar ik werd door de afstand die K. behield vaak terug naar de realiteit geroepen. Veel kon het me echter niet tegenhouden, ik genoot zo hard van hun aanwezigheid dat ik me volledig liet gaan. Ik was volledig mezelf, helemaal niet nadenkend over de realiteit. Zalig genietend. 

En toen werd het tijd om terug te keren. Doordat de veerboot gestopt was met veren waren we genoodzaakt de wandeling naar de wagen te verlengen met een paar kilometer. Geen senicure met twee kleine kinderen, maar zelfs dat was zalig. Ik droeg de kleinste op mijn arm en ik voelde zo haar kinderlijke, onvoorwaardelijke liefde. Ze sloeg haar armen om me heen en was allerlei dingen tegen me aan het vertellen, terwijl K. en de oudste naast me liepen. Tijdens mijn talrijke gluurmomenten zag ik zelfs een paar keer een glimlach op K. haar snoet. K. wandelt niet graag, was doodop, maar ze gaf geen krimp. Eigenlijk zou ik (vooral dan) graag geweten hebben wat er door haar heen ging. 

Toen ik na het afscheid nemen uiteindelijk met mijn auto alleen naar huis ging genoot ik volop na. Er was leuke muziek die eigenlijk veel te luid stond en ik schreeuwde waarlijk m'n geluk uit. Ik voelde het leven in mijn hart, mijn aderen, elke vezel van mijn lichaam. Ik voelde me alsof ik een ganse tijd had geslapen en eindelijk terug was ontwaakt.

En nu, vandaag weet ik terug niet meer hoe me te voelen. Het is net alsof ik met een kater zit. Vandaag sijpelen haar hints pas door. Besef ik dat het wellicht nooit iets zal worden. Dat het terug stil is. Te stil. Besef ik dat ik gisteren anders moest gereageerd hebben, andere dingen gedaan. Haar meer aandacht had moeten geven. Ik wou het wel, maar ik durfde niet uit angst dat ze nog meer afstand zou nemen. 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik steeds opnieuw zo snel m'n hart open?  Zij kan het beter dan ik... Ik raak er maar niet in. Integendeel, elke toenadering van mijnertwege lijkt te worden afgestraft met een tikkeltje meer afstandelijkheid. 

En toch, toch waren er een paar momenten waar ik door haar schild leek te komen... Enkele seconden kon ik een blik werpen in haar ziel. 

Maar nu weet ik waarom ik me de laatste maanden, zelfs de laatste jaren niet zo goed voel: ik mis een gezin. De warmte van een partner én van kinderen. De drukte, het lawaai, de liefde, de genegenheid, de geborgenheid die je enkel kan krijgen van een volwaardig gezin.

Wetend dat binnen veertien dagen mijn appartement wordt geschreven is nu eigenlijk een zielige gedachte geworden. De bevestiging dat ik alleen in het leven sta en dat dit zelfs de basis van mijn leven aan het worden is. 

Ik kan er nog altijd nauwelijk tegen: de eenzaamheid, het alleen zijn. Mijn hart schreeuwt om liefde. Te krijgen, maar vooral ook om te delen.

Met K. Want desondanks voel ik uitermate veel voor haar. Het klopt gewoon. Vaak maken we elkaars zinnen af. Denken op bepaalde momenten net hetzelfde. Van haar zou ik echt kunnen houden. Ze is één van de heel zeldzame mensen waarmee het écht klikt (of zou kunnen klikken)... Die me écht zou kunnen snappen. Dat ze daarenboven sexy, vrouwelijk en aantrekkelijk is, is uiteraard heel goed meegenomen. 

Hoeveel teleurstellingen en afwijzingen ga ik nog kunnen verdragen? Hoe lang ga ik de eenzaamheid nog kunnen dragen? Wanneer gaat mijn zelfbeeld er helemaal aan zijn? Ik draag mijn lot (wegens geen andere keuze), maar er kruipt toch een kleine angst door mijn aderen. Een angst die mijn ziel soms doet ineenkrimpen en een kilte doorheen mijn hart jaagt. 

 

decoration


10:30 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eenzaamheid, k |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.