20-06-09

Vrienschap of liefde

K. heb ik leren kennen op de muziekschool. Je gelooft het of niet, maar tijdens de eerste les, de eerste minuut zaten we naast elkaar en begonnen dadelijk te praten met elkaar. Sindsdien zijn naast elkaar blijven zitten. 

Het klinkt een bakvisverhaal, en misschien is het ook zo, maar K. heeft iets. Iets wat mij héél hard aantrekt. Qua uiterlijk is ze helemaal mijn type, maar ook haar humor is leuk, ik babbel graag met haar en haar karakter interigeert me. Heel hard. 

Intussen hebben we onze ritueeltje. Tijdens de pauze roken we beiden een sigaretje, daarna gaan we een drankje kopen en gaan we ons bij de rest van de groep zetten. Na de les roken we opnieuw ons sigaretje en babbelen we een beetje over koetjes en kalfjes. 

Eigenlijk kan wel gezegd worden dat we, tijdens de notenleerlessen toch, bijna altijd bij elkaar zijn. Wij en de groep. En dat geeft me een heel apart gevoel. 

Maar liefde is er niet. Toch niet van haar kant. Toen ik haar op een weinig discrete manier duidelijk maakte dat ik iets voor haar voelde hield ze de boot af en wist ze me te vertellen 'dat ze nog niet klaar was voor een relatie'. 

Ja, heel veel ervaring in verleidingsland heb ik niet, maar dat dit een beleefde afwijszin is was me wel duidelijk. Ik stuurde haar daarop een mailtje om mijn gevoelens min of meer te duiden en beloofde haar dat ik het begreep en dat ik hoopte dat onze vrienschap hierdoor niet geschaadt was en dat ik het aanvaardde dat de liefde niet wederkerig was.

Vandaag was het echter weer zover. De les was gedaan, en iedereen was al naar huis, maar wij twee zaten op de trappen nog te babbelen met elkaar. En ik voelde me hemels! 

Nu twijfel ik. Ga ik toch verder met haar (kalmpjes aan nu) hart trachten voor me te winnen (met de kans haar vriendschap te verliezen), of kies ik voor het zekere en hou het bij vriendschap?

Intussen iemand al een glazen bol gevonden? (of een manier om duidelijk te begrijpen wat vrouwen écht willen?)

00:42 Gepost door Bardem in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: k |  Facebook |

16-06-09

Meerpersoonlijkheidssyndroom

Het is net alsof er twee ikken zijn in mijn hoofd. En het verschil tussen die twee wordt steeds groter en groter. 

De ene 'ik' is de goede, de constructieve, de analytische. Die analyseert een situatie, overweegt de mogelijkheden en maakt de beste oplossing. Hij maakt samenvattingen van gebeurtenissen, maakt linken met gekende gelijkaardige situaties en maakt op basis hiervan een net advies dat moet opgevolgd worden om een beoogt resultaat te bereiken. 

De andere 'ik' is de slechte, de destructieve, de zielige. Die hoort en begrijpt de goede 'ik', maar kan het niet aan. Die zou liever in een hoekje kruipen en zich verstoppen. Alles wat gebeurd word in het negatieve getrokken. Het lijkt er wel op dat het hoe depressiever, hoe beter is. Het is die 'ik' die niet moedig genoeg is de adviezen en besluiten van de goede 'ik' te aanvaarden en uit te voeren. Hij durft niet(s). 

De laatste dagen lijk ik heen en weer gesleurd te worden. De ene moment heeft de goede 'ik' de bovenhand, de andere de slechte. De ene moment kan ik in mijn ukkie gans de wereld aan, vijf minuten later kan ik met moeite mezelf aan. 

Vermoeiend is het om het gevoel te hebben meer achteruit dan vooruit te gaan in het leven. Te beseffen dat ik eerst dingen moet verwerken, een plaats geven, vooraleer ik echt vooruit kan gaan. 

Want ik wil vooruitgaan! Nu! 

Zucht. Ik vraag me af wat Freud hiervan zou zeggen. Er zijn alleszins kosten aan mij vrees ik :-)

20:08 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gek |  Facebook |

13-06-09

Eenzaamheid

Eenzaamheid is momenteel het grootste monster waartegen ik moet vechten.

De laatste dagen moet ik terug heel hard aan N. denken. Ons huwelijk is nu ongeveer al 3,5 jaar gedaan en toch heb ik er nog heel levende herinneringen aan. Te levendig. Soms voel ik terug heel exact het gevoel dat ik toen had. Heel soms ruik ik zelfs de geuren nog van dat moment. 

En ik weet niet zeker hoe het komt dat ik nu plots terug geplaagd wordt met deze mooie herinneringen. Ze doen pijn als ze vervagen, als ik besef dat het voorbij is. Komt dit omdat ik nog steeds van N. hou? Of komt het omdat ik single ben en me eenzaam voel? 

Want die eenzaamheid is moordend. Of neen, het vooruitzicht van de eenzaamheid is nog erger. Eigenlijk kan ik best met mezelf leven: ik ben al vaak verbaasd geweest hoe goed je jezelf leert kennen in de eenzaamheid. 

Maar ik ben iemand die toekomstgericht is. En als ik mijn levenslijn uitteken, of mijn toekomst vooruitzie in functie van mijn huidg leven, dan zie ik een kluizenaarsbestaan. En dat, dat beangstigd me zo erg, dat ik soms voel dat ik het leven niet meer aankan. Want alhoewel ik dus wel degelijk even, enkele maanden, misschien wel een jaar alleen kan zijn, kan ik met moeite de moed opbrengen het idee te verdragen alleen te zijn voor de rest van m'n leven. 

O, wees niet zielig, morgen al kan gans je leven veranderen. Je bent nog jong, er kan nog van alles gebeuren. Tja, het type-antwoord dat ik krijg als ik deze gevoelens vertel aan anderen. Tja, inderdaad, globaal gezien is het misschien ook zo. Maar ik, ik ben anders. Ik ben niet echt een fotomodel te noemen, heb bijna geen zelfvertrouwen, ben geen sociaal beest die vlot contacten maakt...

Gisteren was nog een perfect voorbeeld hiervan. Het was receptie op de muziekschool en onze notenleerklas stond bij elkaar... te staan.. er werd bijna niets gezegd. En als er gebabbeld werd, dan waren dat gesprekken met de persoon naast jou. Bon, ik stond er dus maar te staan en plots kreeg ik mijn fameuze 'beu' en wou ik weg. OK, de receptie heeft dus 10 minuten geduurd voor mij. 

Resultaat: bijna geen verdere contacten gemaakt met klasgenoten (stel je voor dat ik vrienden zou bijmaken) en bijna geen contact gehad met K., die toch veel voor me betekent. 

Bij het naar huis gaan bedacht ik dat ik toch minstens een half uurtje had moeten blijven. En toen dacht ik deze pessimistische gedachte: zucht, als ik blijf wie ik nu ben, ga ik nooit iemand vinden. 

En terwijl ik dit hier opschrijf voel ik bijna schaamte dat ik zo'n depressieve, zelfs zielige gedachtes heb. 

Wanneer ga ik eens volwassen worden? Sterker worden? Ophouden met zielig doen? Zucht...

 

10:57 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-09

Moet er nog zand zijn?

I'm nothing like what I'd like to be 
I'm nothing much I know it's true 
I lack the style and the pedigree 
And my chances are so few 

That look you give that guy 
I wanna see 
Looking right at me 
If I could be that guy 
Instead of me 
I'd give you all I got 

 


21:43 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Uiterlijk vs innerlijk

Onlangs bekeek ik mezelf in de spiegel en ben ik beginnen staren naar mezelf. Niet om mezelf te bewonderen, maar wel omdat ik de bemerking maakte dat mijn uiterlijk niet overeenkomt met mijn innerlijk, mijn karakter.

Tja, zelfs nu ik het schrijf klinkt het nog vrij belachelijk, maar toch was dat gevoel heel sterk aanwezig. Ik voelde me net vrij vrolijk en zelfzeker, zat vol met plannen, en toen ik mezelf zag, dan was ik daar helemaal niet tevreden over, dat klopte niet met hoe ik me op dat moment voelde.

Misschien heb ik een te laag zelfbeeld? Maar ik voelde me eigenlijk wel vrij zelfzeker op dat moment, dus dat kan het niet echt zijn denk ik.

 


21:32 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

spiri

Om even verder te gaan op het onderwerp 'geloof'.

Eigenlijk heb ik lang getwijfeld of ik een opportunistische katholiek was, of een agnost. Dit om de simpele reden dat geloof eigenlijk een grotere invloed heeft op mijn leven dan dat ik wil toegeven.

Maar ik vind mezelf helemaal niet in de katholiek leer. Eigenlijk vind ik mezelf niet terug in eender welke godsdienst.

Toen ik iemand heb leren kennen die veel met spiritualiteit bezig was heb ik mezelf daarin wat verdiept. En ja hoor, eindelijk had ik iets gevonden waarin me terugvond. Het is een leer die, heel simplistisch gezegd, vooral zegt dat JIJZELF belangrijk bent en dat er niet één God bestaat, maar wel verschillende energiën. Wel, daar was ik het helemaal mee eens.

Inderdaad geloof ik dat God in onszelf zit en dat we eerst onszelf helemaal moeten leren kennen, bewust moeten worden van onze geest, rust moeten vinden in onszelf en er dan... ja, dat dan alles anders kan worden. Niet in de zin van rijker worden of meer geluk hebben in het leven, maar dat een mens dan de wereld anders bekijkt en geluk in zichzelf vindt.

Tot op het moment dat ik daar dieper en dieper in ging en meer mensen met dezelfde ideeën ontmoette.

15:49 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wonderen en geheimen

Als het om geloof en religie aankomt ben ik nogal paradoxaal. Ik bedoel, ik zou nooit een leven kunnen leiden waarin geloof een belangrijke plaats bezit.

Héél zenuwachtig word ik van mensen die (in mijn ogen) extreem gelovig zijn, te pas en te onpas hun Bijbelkennis etaleren (alleszins als dat meer dan één keer per dag/blogpost gebeurt Onschuldig) en denken dat ze 'hoger' of 'belangrijker' zijn dan de ongelovige heidenen, dat ze meer weten en dat hun leven dieper is dan dat van anderen. 

En toch, toch fascineert het me. Maar dan meer de reden achter het geloof: waarom geloven mensen? waarom zijn de Godsdiensten ontstaan en beïnvloedt het miljoenen levens overal te wereld? Wat bestaat er nu echt en wat is er maar beeldspraak? En waarom hebben zoveel mensen überhaupt het geloof nodig om te kunnen functioneren?

Ik persoonlijk ben een waar agnost. Ik geloof dat er dingen kunnen bestaan die onverklaarbaar zijn, die zelfs 'bovenmenselijk' zijn, maar ik wil toch overal eerst wat meer uitleg bij en bekijk alles nogal sceptisch. Ik ge er niet dadelijk van uit dat het iets met religie te maken heeft of dat het een wonder of 'de toorn van God' betreft. 

Want ik merk dat gelovigen nogal heftig zijn. Ze vrezen een hogere macht en lijken gans hun leven op wonderen te wachten. Of erger: sommigen lijken te verwachten dat zij recht hebben op een paar wonderen, enkel en alleen omdat ze gelovig zijn. 

Ik vrees bijna niets (behalve ziekte) of niemand (behalve mezelf soms). Alleszins geen hogere macht. En wonderen verwacht ik helemaal niet. Of toch wel. 

Er is een passage in de Bijbel die voor mij belangrijk is:  En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen”. (Genesis 1:26; vergelijk 9:6)

Uiteraard geloof ik niet dat God de mens geschapen heeft. Ik begrijp zelfs niet dat er discussie kan bestaan over de evolutietheorie. Maar volgens mij is bovenstaand citaat toch de basis, ook al is het met beeldspraak uitgedrukt: elke mens is zijn eigen God en kan zijn eigen wonderen verichten. Het zit hem allemaal in je gedachten. Zijn je gedachten negatief en destructief, dan zal je leven ook zo zijn. Zijn ze daarentegen positief en sterk, dan zal dit ook je leven beïnvloeden. Ben je op zoek naar wonderen, dan kan elke dag een nieuw wonder zijn. Ben je op zoek naar negativiteit, dan zal je dat voelen en meemaken. 

En om de één of andere bizare reden is de mens eerder negatief ingesteld, zal hij vooral het slechte zien. Of ben ik het die dat denk en het daarom ook zie?

Ach, nog een voordeel van agnost te zijn: je hoeft niet té veel te denken. Want hoe meer je over deze zaken nadenkt, hoe meer vragen je tracht op te lossen, hoe meer vragen er bijkomen. 

En eigenlijk wel jammer, ik zou ze heel graag weten, de geheimen van het leven...

 

decoration

11:28 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geloof |  Facebook |