13-06-09

Eenzaamheid

Eenzaamheid is momenteel het grootste monster waartegen ik moet vechten.

De laatste dagen moet ik terug heel hard aan N. denken. Ons huwelijk is nu ongeveer al 3,5 jaar gedaan en toch heb ik er nog heel levende herinneringen aan. Te levendig. Soms voel ik terug heel exact het gevoel dat ik toen had. Heel soms ruik ik zelfs de geuren nog van dat moment. 

En ik weet niet zeker hoe het komt dat ik nu plots terug geplaagd wordt met deze mooie herinneringen. Ze doen pijn als ze vervagen, als ik besef dat het voorbij is. Komt dit omdat ik nog steeds van N. hou? Of komt het omdat ik single ben en me eenzaam voel? 

Want die eenzaamheid is moordend. Of neen, het vooruitzicht van de eenzaamheid is nog erger. Eigenlijk kan ik best met mezelf leven: ik ben al vaak verbaasd geweest hoe goed je jezelf leert kennen in de eenzaamheid. 

Maar ik ben iemand die toekomstgericht is. En als ik mijn levenslijn uitteken, of mijn toekomst vooruitzie in functie van mijn huidg leven, dan zie ik een kluizenaarsbestaan. En dat, dat beangstigd me zo erg, dat ik soms voel dat ik het leven niet meer aankan. Want alhoewel ik dus wel degelijk even, enkele maanden, misschien wel een jaar alleen kan zijn, kan ik met moeite de moed opbrengen het idee te verdragen alleen te zijn voor de rest van m'n leven. 

O, wees niet zielig, morgen al kan gans je leven veranderen. Je bent nog jong, er kan nog van alles gebeuren. Tja, het type-antwoord dat ik krijg als ik deze gevoelens vertel aan anderen. Tja, inderdaad, globaal gezien is het misschien ook zo. Maar ik, ik ben anders. Ik ben niet echt een fotomodel te noemen, heb bijna geen zelfvertrouwen, ben geen sociaal beest die vlot contacten maakt...

Gisteren was nog een perfect voorbeeld hiervan. Het was receptie op de muziekschool en onze notenleerklas stond bij elkaar... te staan.. er werd bijna niets gezegd. En als er gebabbeld werd, dan waren dat gesprekken met de persoon naast jou. Bon, ik stond er dus maar te staan en plots kreeg ik mijn fameuze 'beu' en wou ik weg. OK, de receptie heeft dus 10 minuten geduurd voor mij. 

Resultaat: bijna geen verdere contacten gemaakt met klasgenoten (stel je voor dat ik vrienden zou bijmaken) en bijna geen contact gehad met K., die toch veel voor me betekent. 

Bij het naar huis gaan bedacht ik dat ik toch minstens een half uurtje had moeten blijven. En toen dacht ik deze pessimistische gedachte: zucht, als ik blijf wie ik nu ben, ga ik nooit iemand vinden. 

En terwijl ik dit hier opschrijf voel ik bijna schaamte dat ik zo'n depressieve, zelfs zielige gedachtes heb. 

Wanneer ga ik eens volwassen worden? Sterker worden? Ophouden met zielig doen? Zucht...

 

10:57 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hallo ik kom je een leuke weekend wensen

Gepost door: @ludwig | 13-06-09

Het is een drempel die je over moet om contact te leggen. Maar het is geen onoverkomelijke en zeer hoge drempel. Durf!

Gepost door: Hans | 14-06-09

De commentaren zijn gesloten.