07-06-09

Op café

Gisteren ben ik naar het huwelijk geweest van een achternicht van me. K.  K. zijn 23-24 jaar en zijn in het huwelijksbootje gestapt. Mooi, leuk, romantisch.

Lekker tafelen tot middernacht, wanneer de openingsdans ingezet werd. Vraag me niet meer welk liedje het was: ik weet het niet meer. Niet dat ik al dronken was - hooguit wat in de wind - maar alhoewel ik het wel romantisch vind, hecht ik er maar bitter weinig belang aan. 

En toen begon het dansfeest. De DJ bakte er niets van, maar dat deerde mij niet. Ik kan niet dansen, maar ik trok het me niet aan. Ik had zin om te dansen. Het dansfeest duurde voor mij tot 5u15. De eerste vogeltjes begonnen al opnieuw te zingen toen mijn klop kwam. De muziek, die nog steeds hetzelfde niveau aanhield, begon danig op mijn zenuwen te nemen, de mensen met wie ik het meeste contact had die avond waren al een poosje naar huis en ik wou weg. 

Mijn zus, die met mij meereed na een half uur zagen zover gekregen dat ze eindelijk in mijn auto stapte en hup, het was waar eens voorbij. 

Toen is mij eigenlijk nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen 'plakker' ben. Mijn zussen en hun partners zijn wel zo. Meestal sluiten zij de plaatsen af die ze aandoen. Ik kan dat niet. Heel zenuwachtig word ik ervan als ik moe begin te worden en de gesprekken heel idioot beginnen te worden. Ik hou ook wel van zwanzen, heel erg zelf, maar er zijn grenzen :)

Als ik merk dat mijn gesprekspartners dronken beginnen worden en onzin beginnen uit te slaan, dan stopt er voor mij iets. En zeker als ik een hechte emotionele band heb met deze mensen. 

Dus gauw naar huis en slapen, om een paar uurtjes later terug op te staan om te gaan stemmen. 

Mijn stem uitgebracht om dan te constateren dat mijn ouders met buren richting volkscafé verhuisden. 

Ga je niet mee? Vroegen ze. Geen haar aan mijn hoofd die er ook maar aan dacht. Ik ben net 12 uur uitgeweest, mijn hoofd bonzde nog na van de muziek en emoties en het laatste waar ik zin in had was om opnieuw in de rook, alcohol, lawaai en zwanzerij te zitten. En zeker samen met een groepje senioren. 

Toen mijn ouders om 15u00 terugkwamen zei mijn ma vrolijk: waarom kom jij nooit eens op café hier in het dorp? Je zou eindelijk eens wat volk leren kennen van in hier in de buurt! 

Die simpele zin heeft me eigenlijk aan het denken gezet. Eigenlijk hou ik er helemaal niet van om a) op café te zitten, laat staat een volkscafé (niet dat dit te min is, ik hou er gewoon niet van) en om b) leutig te zwanzen, te roken en te drinken. 

Maar ze heeft wel gelijk, die moeder van me. Het is toch niet normaal dat ik, een vrijgezelle man van 31 lentes, er niet van hou contacten te leggen met andere mensen? Het sociale dier uit te hangen en gewoon een paar potten te nemen tussen leeftijdsgenoten? Misschien is 'ze' daar wel? Hier voor mijn PC ga ik ze alleszins niet vinden. 

Maar ik hou er echt niet van. Ik kan bovendien niet zwanzen en met een vreemde, of iemand waarmee ik geen emotionele band heb, babbelen over koetjes en kalfjes. Niet nu. Niet nu ik belangrijkere zaken te doen heb zoals... mijn liefde vinden? 

't is moeilijk uit te leggen. Als ik een relatie heb kan ik dat veel beter, maar als ik vrijgezel ben, dan voelt dat allemaal zo... zielig aan... op de een of andere manier. Ik kan helemaal niet uitleggen waarom... Misschien ontbreek ik iets? Ben ik lichtjes autistisch? 

Alleszins: ik hou er van om naar een gezellige taverne te gaan, een terrasje te doen om er een lekker streek- of abdijbiertje te proeven, maar om naar een bruin volkscafé te trekken, en zeker na een heel korte nacht en een feestgedoe van 12u00... Nee dank je... Dan nog liever alleen voor de PC. 

decoration

 

 

16:34 Gepost door Bardem in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dus jij bent ook al zo aan het dansen geweest? Dan kunnen we elkaar de handen schudden, mijn kop doet ook pijn...maar alleen achter de pc, das voor mij zelden een echt alternatiefje.

Gepost door: Danique | 07-06-09

De commentaren zijn gesloten.